Round the island of Wight Race vanop GBR4467

Ook dit jaar was de Round the Isle of Wight race er weer, een race van bijna 51 mijl, die sinds 1931 door de Island Sailing Club op Cowes georganiseerd wordt en dit jaar voer ik mee op een Contessa 33 (GBR4467). De eigenaar had er een nieuwe kiel onder laten zetten, wat resulteerde in een gunstigere handicap en een 25 cm lager zwaartepunt, dus de verwachtingen waren dit jaar wat hoger gespannen dan andere jaren.

’s Ochtends om 6.30 uur begon het starten van alle schepen. Dit jaar hadden zich meer dan 1500 schepen verzameld, verdeeld over bijna 20 klasses en verdeeld in 9 startvelden, dus het was behoorlijk druk op het water.

Om 6.45 voeren we de haven van Cowes uit om ons daar tussen al die schepen te mengen, op zoek naar een goede startpositie. Gezien de wind in de rug en vooral stroming mee, was het midden van de lijn de beste positie en om 7.40u was ons startschot. Vanwege het bijna gebrek aan wind en de sterke stroming van 2.5kn, enigzins behoudend gestart, spi omhoog en de wedstrijd was begonnen!

Vrijwel ons hele veld had voor een postie dicht onder de kust van het eiland gekozen, misschien omdat dat waarschijnlijk de kortste route naar de Needles was, maar daar was ook de minste stroming, met als gevolg dat wij al snel afstand namen van ons veld namen en samen met enkele andere schepen op zoek gingen naar het voor ons gestarte "snellere" veld.

Er was weinig wind en schifte redelijk veel, maar we konden de hele tijd onder spinnaker blijven varen. Om ongeveer 10 uur half 11 kwamen we in de buurt van de Needles. Ongeveer rond dezelfde tijd als de stroming begint te kenteren en draaide van westelijke naar oostelijke richting. Wanneer dit gebeurt bij de Needles, dan draait de stroomrichting als eerste onder de kust en als laatste in het midden van het vaarwater. De beste positie blijft dus midden in het vaarwater, tot de Needles. Bijna alle boten die nog in het midden voeren dachten daar anders over en doken dus of onder de kust van Wight of onder de kust van het vaste land, met als gevolg dat we weer een hoop tegenstanders kwijt waren. Inmiddels waren we in het voor ons gestarte Sigma 33 veld gekomen, een redelijk fanatiek varende klasse in Engeland en qua snelheid redelijk aan onze boot gewaagd (alhoewel ze iets sneller zouden moeten zijn) en deze bleven ook wijs in het midden van de stroming varen.

Honderd meter voor ons zagen we opeens alle spinnakers door de lucht vliegen vanwegen een windshift van bijan 120 graden dus besloten we snel onze genua te hijsen en onze spinnaker ervanaf te halen, wat resulteerde in een paar flauwe grappen van de Sigma-zeilers om ons heen, die rustig onder spi door bleven varen en dus opeens veel sneller waren. Toen zij de windshift invoeren en hun spinnakers alle kanten op vlogen, behalve de goede, hebben we maar vriendelijk gezwaaid en maakten we ons op voor het ronden van de Needles.

Het ronden van de Needles is altijd al spectaculair, maar zeker als je er met 1500 boten langs wil. Er liggen daar wat gevaren onder water, waar je het best omheen kunt varen tenzij je het water daar heel goed kent. Een hoop mensen vinden 200 meter minder varen echter niet opwegen tegen je eigen veiligheid, met als gevolg een hoop schepen die ieder jaarop het wrak varen, al schreeuwend en vloekend naar andere jachten voor ruimte. Na het ronden van de Needles op weg naar St.. Catherine’s Point, het meest zuidelijke puntje van het eiland.

Inmiddels was de stroming naar het oosten gedraaid en door dicht onder de kust te kruisen, had je het meeste voordeel van de stroming. Hier begon ook de wind op te pikken tot windkracht vier en mosten een hoop boten van genua wisselen. Door onze nieuwe kiel, konden wij echter doorvaren zonder te hoeven wisselen wat ons een redelijk voordeel opleverde, zeker toen na een uur de wind weer wat inzakte naar windkracht drie en iedereen weer terug moest wisselen naar genua 1.

Na St. Catherine’s Point naar Dunnos waarna we in een rechte lijn, aan de wind naar Bembridge konden varen, het meest oostelijke puntje van het eiland. Hier kon na het ronden van de Bembridge Ledge Bouy de spinnaker weer omhoog en konden we met een klein beetje stroming tegen de Solent weer opvaren, ditmaal wel dicht onder de kust om zo min mogelijk last van de stroming te hebben. Na het passeren van de Forts die daar liggen, weer onder de kusdt gedoken en opweg naar de finish.

Tijdens het laatste stuk zagen we dat er geen enkele boot van oonze klasse meer om ons heen voer en begon het langzaam te kriebelen, zouden we als eerste van onze klasse over de finsih gaan en afgeschoten worden? (De eerste op "line honours" van iedere klasse wordt begroet met een kanonschot vanaf het finishschip) We waren inmiddels in een veld Sunsail 37’s terecht gekomen, huurboten met daarop redelijk fanatiek varende bemanningen, die ons er niet langs wilden laten, ook al waren we sneller en zaten we in een andere klasse. Na enige tijd en een paar loefduelletjes, hebben we ons maar vrijgevaren en hebben we ook hun achter gelaten en konden we eindelijk rustig door naar de finish.

Bij de finish konden we nog steeds niemand van ons veld om ons heeb zien en toen we de finish passeerden na 8 uur en 40 minuten was het zeker, we waren als eerste over de finish! Eenmaal terug in de haven, wachten op de uitslag en op gecorrigeerde tijd zaten we uiteindelijk ruim 9 minuten voor de nummer twee en hadden we onze klasse gewonnen!

Uiteindelijk heeft de trimaren "Eure et Loire Idec" de ronde in 4 uur en 5 minuten afgelegd en was de "Bear of Britain" de snelste monohull.

Achteraf gezien een erg mooie wedstrijd waar een hoop te winnen valt door de stroming goed in de gaten te houden.

foto © Patrick Eden

Complete lijst met alle winnaars uit de verschillende klasse: www.roundtheisland.org.uk

Auteur:

  • Een correspondent

    Dit bericht werd geplaatst door een ClubRacer correspondent. Deze wordt aangestuurd door de hoofd- en eindredacteur die een groep, al dan niet vrijwillige of freelance correspondenten aanstuurt voor nationale en internationale verslaggeving van zeilwedstrijden.

Comments