VENDEE GLOBE:<br>Dure grootzeilval voor ECOVER

  • Author: entityone
    Date: ma, 17/01/2005 - 13:48

Aan de kop van de vloot zeilt nog steeds de PRB van Vincent Riou. Op een kleine 140 mijl gevolgd door de gele BONDUELLE, die nog steeds een pak oostelijker vaart: Jean Le Cam heeft zeker al een precieze passage van de Doldrums in gedachten… De ECOVER is ver teruggeslagen: de tweede gebroken grootzeilval kostte Mike Golding tot 240 mijl, wat stilaan erg veel begint te worden nu de boten slechts 3500 mijl van de finish verwijderd zijn. Op het programma van de volgende dagen staat weinig tactisch spannende zaken: de zwakke noordoost passaatwind zal de drie boten binnen enkele dagen tot bij de Doldrums brengen. Tot dan staan er enkel veelvuldige zeilwissels en continu zeiltrimmen op het menu.

Het was de eerste herstelling aan de al eerder gebroken grootzeilval die het begaf, net op een moment dat de zeegang en de harde wind het niet toelieten om weer op een drafje in de 28 meter hoge mast te klimmen. De ECOVER geraakte hiermee, door haar lagere snelheid, niet echt uit de klauwen van de windstille overgangszone tussen twee depressies waar de drie koplopers mee te kampen hadden. Jean Le Cam en Vincent Riou hielden wel hun snelheid en zeilden sneller dan de ECOVER de nieuwe wind tegemoet: de BONDUELLE kon als eerste overstag in de nieuwe noordoostenwind, kort daarop gevolgd door de PRB. Een uitgeputte Golding wist 24 uur later toch een nieuwe feederlijn in de mast te laten zakken, die nieuwe grootzeilval klaar te maken en eindelijk weer het grootzeil te hijsen, zij het door pure oververmoeidheid maar tot het tweede reef. Onder dit dubbel gereefd grootzeil zeilde ECOVER de nacht in, pas ’s ochtends, toen Mike weer voldoende krachten had, kon het zeil in top worden gehesen, kreeg de ECOVER weer de nodige pk’s, en kon er overstag gegaan worden, de twee koplopers achterna.

De twee volgende boten, VMI en TEMENOS, zien sinds gisteren de achterstand op de drie leiders weer oplopen tot 800 mijl: de dragende wind waarmee ze zo efficiënt dichterbij konden sluipen, is nu weg en heeft plaats gemaakt voor een noordooster: pal op kop. De twee schippers bleven elkaar tot deze ochtend schaduwen, en de onderlinge afstand bedroeg lange tijd slechts een handvol mijltjes. Daar kan bij een volgende positieopname wel eens verandering in komen, want de TEMENOS is overstag gegaan en laat de VMI oostelijk doorzeilen. Het moet gezegd dat de weerkaarten inderdaad laten uitschijnen dat de TEMENOS nu in één rak rond de oostelijke punt van Brazilië heen kan. Zou Sébastien Josse dat niet opgemerkt hebben? Of heeft die iets anders gezien?.

Ondertussen 1400 mijl achter VMI en TEMENOS volgt de VIRBAC, waar sinds enkele uren opnieuw het grootzeil bijstaat. Jean-Pierre Dick is erin geslaagd om de twee helften van de giek weer aan elkaar te zetten zodat de VIRBAC weer tegen normale snelheden voort kan maken. Eén (kort) oponthoud toch: de schipper heeft z’n duikpak moeten aantrekken om een dik pak algen van de kiel weg te snijden. Watertemperatuur: 10°C.

Twee nieuwe Kaap Hoornvaarders

In de nacht van vrijdag op zaterdag zeilde de SKANDIA terug de Atlantische Oceaan op: de Kaap deed zijn reputatie alle eer aan en het was bij een gemiddelde wind van 45-50 knopen een hele klus: onder vierdubbel gereefd grootzeil en stormfok rondde Nick Moloney in een pikzwarte nacht de Kaap na meer dan 68 dagen varen. Zondag was het dan de beurt aan Joé Seeten om met zijn ARCELOR onder het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika dor te varen. Hij passeerde dichtbij onder de in mist gehulde rots, maar wegens de mist heeft hij er niet veel van kunnen zien.

De volgende kandidaten om Kaap Hoorn te ronden worden intussen goed dooreen geschud door een uit de kluiten gewassen stormfront. Conrad Humphreys verzeilde in het sterkste windveld en zijn HELLOMOTO surfte als een gek met kale mast de golven af en werd daarbij tweemaal op haar zij gesmeten: "De zee is enorm, de golven komen van alle kanten en zijn erg steil. Twee brekers rolden over de boot heen." Het achtercompartiment van de HELLOMOTO staat blank, de na twee slapeloze nachten uitgeputte schipper wacht het daglicht (en een paar uur slaap) af om de opgelopen schade op te meten. Iets voordien had Bruce Schwab de storm ook over zich heen gekregen, zij het in mindere mate dan de HELLOMOTO: door haar noordelijke koers ontsnapte de OCEAN PLANET aan de furie, en kan hij nu een bezeilde koers naar Kaap Hoorn uitzetten, waar hij binnen een dag of twee hoopt aan te komen. Hij moet ernstig rekening houden met een depressie-in-wording ten noordoosten van zijn positie: als die depressie iets te snel de Chileense kust bereikt, dan betekent dat een onaangename en krachtige zuidoostenwind voor Bruce. En dat weerbeeld is er één waar de Amerikaan liever niet aan wil denken.

Klik op Vendée Globe voor Franse of Engelse feedback

foto © Nick Moloney / Skandia / Vendée Globe

Auteur:

  • entityone

Comments

Voor u geselecteerd: