VELUX 5 OCEANS

  • Author: entityone
    Date: ma, 27/11/2006 - 13:57

En toen waren ze nog met vijf…

(iedere gelijkenis met bestaande taferelen of personages is louter toevallig)

Het zal je maar overkomen: je zit lekker genesteld op je comfortabele zit-/ligbank aan je super high-tech navigatietafel, en je boot loopt plots uit het roer, ligt zwaar instabiel want, zo merk je dan later nadat je de zeilen hebt weggenomen, de hydraulische cilinders zijn van de top van je zwenkkiel gescheurd.

Je herstelt dat dan wat voorlopig, want 80° slagzij is niet comfortabel meer op je zithoek, en je belt met de wedstrijdorganisatie dat ze iemand moeten zoeken die je van je boot mag komen halen, want van verder wedstrijd zeilen is er geen sprake meer: daar ben je intussen wel achter gekomen. Wel spijtig van die gave boot van je, zo knal zwart met flashy naam en decoratie van je sponsor op alle mogelijke onderdelen van de boot. Je dweilde het voorbije jaar alle mondaine badplaatsen af om de klanten van je sponsor met een geweldige kick naar huis te laten gaan, al je vrienden zagen je op TV paraderen toen dat andere Formule 1-circus in Monaco neerstreek. Schumacher & Co bestonden even niet meer. Ach wat een leven!

Enkele minuten later hoor je van de wedstrijdorganisatie dat je grootste concurrent (een landgenoot dan nog wel) je van je boot zal komen pikken. Hij ligt wel een kleine honderd mijl voor op je, en moet tegen de wind (toch zo’n 40 knopen sterk) naar jou toe zeilen. De motor op de boot van die gast heeft bovendien kuren, zodat je nu al weet dat je van je eigen boot-met-problemen over zal stappen op een andere boot met problemen… Gelukkig is de schipper Brits, en zal er voldoende thee aan boord zijn. Al een hele geruststelling…

Je kruipt dan maar in je kooi om te wachten op die reddende hand, want iets zinnigers heb je op dat moment toch niet te doen. Buiten schijnt de zon, en het is een best leuke zeildag eigenlijk. Zonde van de kiel…maar life goes on. En er is iemand onderweg die je naar Australië brengt. Euh, …die gaat toch voor het donker arriveren zeker?! En Nou, mooi niet. Die boot is blijkbaar toch niet zo snel, en komt pas aan als het donker is. Je moet zelfs nog een vuurpijl afschieten, anders was hij je misschien zelfs voorbijgevaren. Stel je voor. Hij belt dan op en weet je wat hij zegt? “Ga maar weer slapen”, zegt die man: “ ik haal je morgenvroeg bij het eerste daglicht wel van je boot.” Ja zeg, nog een hele nacht op een boot waarop de kiel elk ogenblik weer kan loskomen en een gat in de boot beuken… Gezellige nachtrust wordt dat!

Enfin, je draait je nog eens goed om en zet je wekker alvast zodat je tijdig wakker wordt. Britten zijn steeds op tijd. Net wanneer je in die heerlijke droom de beeldschone Miss World uit de handen van de slechteriken hebt gered en ze zich klaarmaakt om je uitbundig te bedanken, belt natuurlijk die gast van die boot die naast je dobbert je wakker: “Hey maateke, we gaan d’er aan beginnen!”. Shit, zo vroeg… Nu nog dat overlevingspak aan, en snel al dat eten dat je in een waterdichte container hebt gestoken (we gaan zeker geen honger lijden op die boot) in je reddingvlot zwieren. En dan hops dat vlot in het water, jijzelf ook (in dat vlot dan), en snel dat lijntje doorsnijden. Die gast met zijn boot komt aanzetten, maar zoals ik het al had verwacht, heeft hij problemen met z’n motor, en vaart gewoon voorbij. Shit, die gaat me toch niet laten zitten hier hé?

Iets verder zie je die boot door de wind gaan, en dan met volle vaart op je afstomen. Dat werd tijd, want op zo’n wiebelend vlot , da’s toch niet alles. Op het moment dat hij bij je is, krijg je dan toch een bruikbare lijn toegeworpen. Maar dan in plaats van te stoppen zeilt die gast gewoon door!! Je houdt zo goed en zo kwaad als het kan die lijn vast (er zijn geen klampen op je vlot), maar dat verdomde nieuwe hightech touw snijdt gewoon los door je handschoen! Maar we zijn Brit en we houden vol en gaan dat touw zeker niet loslaten. Hoewel, tegen 5-6 knopen trekt die boot mijn reddingvlot gewoon onder water! Hela! Hola! Oef, hij draait in de wind zodat ik mijn lijn bij kan trekken en via de lijzijde aan boord van die boot kan klauteren. Wat zijn die vrijboorden van tegenwoordig hoog zeg. Achter me verdwijnt mijn boot, stilletjes dieper en dieper. Vaarwel makker…

Het eerste wat die gast zegt wanneer ik aan dek sta is dat hij voor zijn reddingsmanoeuvre wellicht geen felicitaties van de jury zou krijgen, maar dat het belangrijkste is dat ik aan boord ben. Ja zeg! Mijn hand ligt wel open van die lijn vast te houden hé! En straks gaat dat ontsteken en zweren en etteren en al dat je je maar kan inbeelden… ik zie het al voor me! Toch een geluk dat die gast brandweerman is geweest en blijkbaar wat kaas heeft gegeten van EHBO, want na verzorging gaat het al veel beter. Koffie en thee heeft hij ook genoeg aan boord, en blijkbaar zitten in mijn containerke ook dingen die hij lust. Dat valt dan toch al wat mee. Wat me wel opvalt, is dat hij verdomd grote wallen onder z’n ogen heeft. Hij heeft blijkbaar de ganse nacht niet geslapen. Ik daarentegen…

De eerste uren na mijn ‘redding’ is het toch best gezellig aan boord, we praten veel, maken wat grapjes, en drinken vooral veel thee en koffie. Ik moet me wel aan de regels houden en hem zijn wedstrijd laten varen, ik mag niet meehelpen met de manoeuvres, niet sturen, … Relax! Dit wordt de cruise van m’n leven! Enfin, ik begin me wat te installeren, doe een afwaske, en zie dan door de ramen een donkere bui op ons afkomen, maar mijn gastheer is al naar buiten om de zeilen wat te vieren. We maken 20° helling onder de bui, maar de gastheer heeft alles onder controle: grootzeil lossen, neerhouder lossen, de boot blijft snel lopen zeg! Dan zie ik door de deur mijn gastheer naar boven kijken, en zijn blik vertelt me dat er geen goed nieuws uit zijn mond gaat komen. Oei oei... Weg mast! Weg cruise naar Australië! Hoe is dat nu mogelijk! Hoe is dat nu mogelijk… Word dan al eens gered.

Enfin, ik heb wel wat medelijden met die gast, dat ik hem prompt aanbied om de mast in te gaan om op 12 meter boven dek zwiebelend te gaan redden wat er nog te redden valt en een noodtuig mogelijk te maken. Zelfs met mijn pijnlijke hand. We gaan naar Zuid-Afrika naar het schijnt. Over een week zijn we er. Dan ben ik toch terug thuis voor Kerstmis. In de Sint geloof ik allang niet meer.

Insiders info via het ClubRacer forum.

Auteur:

  • entityone

Comments

Voor u geselecteerd: