Route du Rhum - Michel Kleinjans blijft doorduwen

De balans tussen snelheid maken en brokken vermijden.

Roaring Forty ligt al van sinds de start aan de kop van de klasse 3 monohulls. Terwijl de slijtage de concurrentie velt, blijft Michel Kleinjans doorduwen.

Als Michel Kleinjans verneemt dat de A Fond Contre la Spondylarthrite uit de race ligt, de La Promesse is ontmast en de Charter Regis Guillemot Martinique zijn roer heeft verloren, lijkt het of de druk van de ketel gaat. De slijtageslag in deze klasse is groot, drie van de zes boten zijn ‘out’. De belangrijkste belager, de Britse Aurelia Ditton ligt met haar inderhaast ingeschreven Dangerous When Whet op 243 zeemijlen. “Ik zal me vanaf nu maar wat inhouden,” vindt Michel Kleinjans.

Maar de racer in hem wil toch de strijd met de Classe 40 blijven aangaan, een beduidend nieuwe reeks van quasi identieke boten, die werkelijk gebouwd zijn voor de dragende wind waarmee deze Route Du Rhum gevaren wordt. Kleinjans mist die ene knoop ( zeemijl per uur) snelheid, ook omdat hij een Code 5 voorzeil mist, dat is net een formaat kleiner dan de code zero die hij eergisteren overvaren heeft. En, behalve in de eerste 24 uur, wordt de Route du Rhum in een klassiek weer en wind patroon gevaren. Geen aan de windse koersen dus, waarin de Roaring Forty op haar beste is.

Bij het opsteken van de wind liet Michel eergisteren het val (hijstouw) te snel vieren, waardoor het voorzeil voor de boot in het water terecht kwam en de boot er pardoes overheen voer. Oorzaak is de vermoeidheid, die Michel de volgende nacht heeft weggeslapen. Automatische piloot op en pitten. Toch het einde van zijn grootste spinnaker.

Later blijft de Roaring Forty verder zeilen met het Code Zero voorzeil en vol grootzeil bij 20 tot 30 knopen noordoosten wind. “Loopt als vanzelf” vindt Kleinjans, tot het val met een knal breekt en het voorzeil naar beneden komt. Deze keer vaart de Roaring Forty er niet over, maar moet Michel toch de mast in voor een herstelling. Zeilen naar beneden en goed en diep nadenken voor hij omhoog klimt, want daarboven is het lastig het touw door te trekken als dat beneden klem zit. Er is zelfs tijd voor een reeks foto’s. “Al bij al toch 3,5 uur mee bezig geweest, goed tegen de verveling,” vindt Kleinjans.

De Azoren komen binnen het bereik, de vraag blijft open, welke optie Roaring Forty moet nemen? Volgens Fritz Buyl, Michels’ routeur, ontwikkelt zich rechts van Kleinjans een Hoog waar hij best omheen gaat. Ofwel loeft de Roaring Forty op naar een meer westelijke koers om boven dat hoog te blijven en een volgend front (met stevige kruisgolven) aan te vallen. Ofwel blijft de koers zuidwest en gaat het rond de Azoren.

Veel zal afhangen of onze Antwerpse schipper bereid is de omweg te maken en vooral de kans op onvermijdelijke brokken in het aan de wind hakken erbij wil nemen.

Insiders info via het ClubRacer forum

Auteur:

  • Een correspondent

    Dit bericht werd geplaatst door een ClubRacer correspondent. Deze wordt aangestuurd door de hoofd- en eindredacteur die een groep, al dan niet vrijwillige of freelance correspondenten aanstuurt voor nationale en internationale verslaggeving van zeilwedstrijden.

Comments

Voor u geselecteerd: