Winterwedstrijden op het Veerse Meer

  • Author: entityone
    Date: do, 16/02/2006 - 10:46

Voor mij een warme chocomelk graag.
Met slagroom?
Neen, dat hoeft niet, als hij maar warm is.
Enkele ogenblikken later kan ik mijn handen opwarmen aan een dampende kop. Zalig is dat om je vingers weer te voelen na een twee uur durende beproeving, die in de wandelgangen zelfs liefelijk ‘winterwedstrijd’ wordt geheten. Voor het eerst dit jaar weten we weer waarom ze dat predikaat ‘winter’ voor het woord ‘wedstrijden’ kleven: niet alleen om aan te duiden dat er minder volk rondzeilt of dat er méér dan een halve meter water uit het Veerse Meer verdwenen is... Met de regelmaat van een klok komt een ander verkleumd gezicht het Oorlam binnen. Zelfs Marc Flamand heeft het op de TARAKE ferm koud gehad. Een sigaartje brengt al gauw beterschap.

Niet minder dan 19 zeilteams daagden voorbije zondag op voor de vierde manche van het winterkampioenschap van de WSV Wolphaartsdijk: gemiddeld al een achttal schepen meer dan vorig jaar, toch wel een succes gezien de barre omstandigheden. Tijdens het optuigen van de boot begint het te regenen, mijn handschoenen zijn meteen doorweekt. Dat belooft. Het grootzeil wordt aangeslagen, met de keuze van de genua wachten we nog even tot we buiten zijn, waar onze schipper besluit om voor de nummer 2 te kiezen. Lichtjes ondertuigd -maar we denken dat de wind iets verder toch meer aantrekt- starten we dicht aan hogerwal, waar we daarnet de ‘hot shots’ van de 9-schepen sterke A-klasse hebben zien starten.

We denken om vlot over de TEAM FERRARI te lopen, maar dat pakt anders uit: ze persen er alles uit om zo hoog mogelijk te varen, we verzeilen in hun vuile wind, waardoor we een extra slaggetje moeten maken om vrij te varen en het eerste merkteken te ronden.

De FREE loopt intussen weg van de vloot, en tussen de eerste sneeuwbuien door zien we dat de grote schepen naarstig blijven opkruisen. Achter ons blijven ondermeer de AINO, de PANTALASSA en de NAUTI GIRL pogingen doen om in ons de loef af te steken, maar ondanks de gevreesde plaatselijke Doldrums blijven we hen steeds voor. Blijkt ook dat we ietsje hoger varen, waardoor we in totaal slechts 2 keer overstag moeten op weg naar onze paal 28. De grote boten ‘mogen’ doorvaren tot Veere...

Het blijft intussen onophoudelijk sneeuwen. Onze handen zijn verkleumd, behalve die van Dieter, hij draagt neopreen duikhandschoenen. Toch eens naar uitkijken... Ons laatste rak langs lagerwal brengt ons erg dichtbij de halve-meter-diepgang-grens, maar die paal 28 kunnen we nu zeker halen. Voor ons rondt de FREE het merkteken al, gevolgd door TEAM FERRARI. Het valt me op dat ze daar ook van de koude moeten weten, want het duurt een tijdje eer de spi opgaat. Bij ons ligt die al klaar om uit z’n zak te springen. Hij weet nog niet dat het buiten ijskoud is en sneeuwt, de stakker.

Een dikke twee minuten na de FREE bereiken we de paal, we draaien erom heen, en trekken de spi fluks de hoogte in. Prachtig getimed trekken we de spiboom meer naar loef, waarop de loefschoot uit de bek schiet. Onze voordekker Pieter snelt naar voren, glijdt uit over het dikke sneeuwtapijt en belandt net niet in het koele Veerse water. Hij weet de schoot terug in de bek te steken, maar 5 seconden later schiet die er weer uit. Weer afvallen om de spi voor de wind te houden, weer een expeditie naar het voordek, weer dezelfde glijpartij. Pieter voelt inmiddels zijn handen niet meer, maar slaagt er toch in om de spiboom om te draaien, en de loefschoot in de andere bek te steken. En dan kunnen we beginnen aan de inhaalrace. Achter ons zijn de schepen uit het zicht verdwenen. Af en toe komen we nog een deelnemer tegen die de weg naar paal 28 zoekt.

Ik heb inmiddels mijn kletsnatte handschoenen naar binnen gezwierd, en trim de spi zo kwaad het kan met de ijshanden, in de hoop dat het leven weer terugkomt. Toegegeven, deze spi (van onze halftonner) is net iets te groot (niet veel) voor het kwarttonnertje URIA, maar bij niet teveel wind is het best te doen. Bij de Doldrums aangekomen houden we de moed erin, want het lijkt erop dat we iets dichterbij zijn geslopen. De spi gaat eraf, en wordt samen met het sneeuwtapijt dat zich eraan vast had gekleefd, naar binnen geduwd. De genua mag erbij en we sjeezen weer naar de finish. Ik ben zeker 10 minuten buiten strijd: mijn handen doen pijn, het is even op de tanden bijten. Maar we zien TEAM FERRARI alsmaar groter worden, en op het moment dat we aan het laatste rak naar de finish beginnen, liggen we aan zijn spiegel te likken.

De spi mag er weer op -daar warmt een mens van op!- en we proberen enkele keren onder de Optima 98 door te duiken, maar de stouterds vallen telkens mee af om de wind uit onze spi te houden. Enkele sneeuwballen vliegen door de lucht om voorrang te verkrijgen, maar het helpt niet. Hun sneeuwballen zijn blijkbaar net iets groter. Welgeteld vijf seconden na TEAM FERRARI sturen we de URIA over de finish, 3 minuten en 22 seconden na de FREE, die zo weer met de berekende eer gaat lopen.

We leggen snel vast, ruimen de boot op en trekken dan snel naar de verwarmde kleedcabines van de WSVW. Die warme choco straks hebben we zeker verdiend.

Uitslagen:
A-klasse
1. HARDEBOLLE (Grand Soleil 34.1)
2. SWINGER (Westerly Fulmar)
3. SPIRIT LADY ( Hustler SJ36)

B-klasse
1. FREE 2 (Drifter 25)
2. NAUTI GIRL (Etap 23i)
3. URIA (Eygthene 24)

De volledige uitslag vindt u terug op www.wsvw.nl

Auteur:

  • entityone

Comments