Er is de Transat, er is de mini Transat, en er is Franck Andreotta

aankomstOp 12 april in de namiddag verliet ene Franck Andreotta Tenerife met slechts één doel, Guadeloupe zeilend bereiken in minder dan 60 dagen. En ja, ik hoor je al denken, heeft den ClubRacer verslaggever nu een zonnesteek opgelopen tijdens zijn vakantie, want dat is toch geen nieuws meer de dag van vandaag. Wel, dezen Franck is gelukt in zijn opzet, alleen deed hij het in een zeilboot van welgeteld 1,72 meter lang!

Tegen een gemiddelde snelheid van 2,5 knopen, met uitschieters (!) tot 4 knopen, heeft hij zijn doel bereikt na 48 dagen. Bijna 7 weken in een sardienendoosje. Buiten 2 cargo schepen bij het begin van zijn oversteek heeft hij niemand meer tegengekomen. Dit is zijn verhaal, ook in een notendop.

Al onmiddellijk ziek

De eerste 3 dagen waren een ware hel. Ik ben zeer gevoelig voor zeeziekte, en in mijn nieuwe kleine omgeving was ik de eerste 3 dagen gewoon van de kaart. Ondanks speciale patches, was ik zo ziek dat ik niet kon drinken noch eten. Totaal uitgeput dacht ik even aan opgeven, maar de 4e dag begon het beter te gaan en kreeg ik er weer zin in.

De boot is volledig vervaardigd in carbon en is een echte klankdoos. En dus moest ik ook gewennen aan alle geluiden. Soms leek het of gans de boel stuk ging, gewoon door de golven die tegen de wand van de boot sloegen. Pas na 10 dagen werd ik gewoon aan alle geluiden, zonder me nog echt zorgen te maken.

Gedrag van de boot

Buiten alle verwachtingen in gedroeg de boot zich wonderwel, in alle condities. Plotse versnellingen en surfen waren er niet bij, maar ze behield altijd goed haar koers. Tijdens die eerste dagen van zeeziekte had ik de automatische piloot gewoon laten aanstaan, waardoor de batterij al heel snel volledig leeg was.

Sfeervolle opgewachting in GuadeloupeSfeervolle opgewachting in GuadeloupeIk heb dan noodgedwongen de helmstok midscheeps gefixeerd, de boot wat getrimd en ik heb tot aan mijn aankomst niet meer aan de helmstok geweest, noch heb ik de automatische piloot nog aangelegd. Verleggen naar een andere koers gebeurde door gewichtsverplaatsing in de boot (aldus bleek het al snel belangrijk waar ik alle spullen die aan boord waren een plaats gaf), een verandering van de stand van de zeilen of een verandering van de stand van de kiel.

Met wat hou ik me bezig?

Gedurende de ganse reis heb ik me voornamelijk bezig gehouden met de zeilen te optimaliseren qua vorm. Ik had één grootzeil van 7 m², 2 spi’s van 8 m², een fok van 5 en een van 3 m² en één stormzeil van 1 m² aan boord. Het meeste deel van de tijd voer ik het grootzeil met 3 reven en speelde ik met de voorzeilen om de ideale trim te vinden. En verder leefde ik mee met de zon.

‘s Nachts werd ik af en toe wakker van geluiden of van krampen in de benen. Ik kon namelijk de benen niet volledig uitstrekken op mijn slaapbank. De enige manier om de benen eens te strekken was te gaan rechtopstaan met mijn hoofd door de geopende dakkoepel. Dit was trouwens ook de enige manier om te zien wat er zich voor me bevond.

Voeding en drank

Als voeding had ik 80 kg gevriesdroogd eten aan boord. Met 3 volledige maaltijden per dag had ik aan het eind van mijn reis slechts een derde van mijn provisie opgebruikt. Ik heb ook een tiental vissen kunnen vangen. Waar ik wel moest mee opletten was van mij niet te verbranden aan het gasvuurtje waarmee ik water kookte.

Water. Ik had een hand-ontzouter van Survivor aan boord, en dat was mijn enige bron van drinkwater. Toen na 3 weken het water toch wat zout begon te smaken panikeerde ik even. Het was gelukkig enkel het membraan dat bevuild was geraakt. Als je dat dagelijks reinigt is er geen probleem.

Veiligheid

Het tuigenplan!Het tuigenplan!Iedere dag schakelde ik even mijn gps aan en belde ik mijn naasten even met een satelliet telefoon. Hiervoor moest ik telkens de batterij terug opladen en dat deed ik door telkens ongeveer anderhalf uur te handfietsen om de alternator te bewegen.

Verder moet gezegd dat de boot wonderwel droog bleef. Ik had vooraf vooral gevreesd dat de vochtigheid aan boord mijn grootste probleem zou gaan worden, maar dat viel dus alweer enorm mee. Ik kon de achterklep bijna constant open laten staan en dat in combinatie met een geopende dakklep zorgde voor veel ventilatie. En zelfs in golven van 5 meter hoog kreeg ik geen drup binnen!

Toch even schrik

Eigenlijk heb ik slechts één keer echt schrik gehad. Op slechts 2 dagen afstand van Guadeloupe kwam de boot plots tot stilstand, met de boegspriet in het water gepland. Ik was tegen iets aangevaren en had schrik dat er grote schade aan de kiel zou zijn ontstaan. Maar ik kon me terug vrij varen en mijn route verder zetten zonder problemen.

En ook heb ik spijt niet te hebben geluisterd naar de raad van Jacques Fauroux (mede ontwerper van de boot), die de mast achteraan op de boot zou hebben gezet. Op die manier zou de neus meer ontlast zijn geworden en had ik meer zeil kunnen voeren, waardoor ik dan weer sneller zou zijn geweest.

Als laatste misschien nog de reactie van de havenmeester van de marina Bas-du-Fort te Guadeloupe: “On a vu beaucoup de choses arriver dans ce port, mais ça, jamais!”

Bron: Voile Magazine
Foto’s: www.global-stern.com

Discuteer mee over deze prestatie op /forum/viewtopic.php?t=3956&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=

Auteur:

  • Guy C.

    Guy Clappaert is met zijn zeiljacht Fast One geen onbekende in België en Zeeland. Zijn voorkeur gaat naar CR wedstijden en hij is fervent fan van diverse winterwedstrijden circuits. Je vindt hem dan ook regelmatig terug op de Goofies en Grevelingen wintercup.  

Comments

Voor u geselecteerd: