Yan gaat Down Under: Cabbage Tree Island Race

Yan gaat Down Under: Cabbage Tree Island RaceIn de aanloop tot de Sydney Hobart Race moet je net zoals voor de Fastnet Race 'qualifier races' varen, en de Cabbage Tree Island Race is er zo eentje. Een beetje vergelijkbaar met de North Sea Race en de Vuurschepen Race zeg maar, alleen dat het hier nu 3weken voor de zomer is en het water 20 graden warm is. Je vertrekt vrijdag avond, en je moet een parcours van 180nm afleggen met start en finish in Sydney. Bob Steel's TP52 Quest (foto) wint de line honours, maar de handicap gaat naar...

Ze heet Zora

Op een bepaalde avond vroeg ik me af waar ik vanavond weer ging eten. Ik zag Nederlandse vlag aan een restaurant hangen en besloot het daar eens te wagen. Daar binnen geraakte ik aan de klap met eigenaar Wim, en u raadt het al, yep een Nederlander. Wim is een frevent zeiler en hij nodigde me uit om met hen op woensdag de 2 Twilight races mee te varen (idd, ze hebben er hier 2 op woensdag! En met 6 verschillende starten Marc.). Wim blijkt te varen op een Salona 45 die Zora heet. De Twilights bevielen eigenaar Philip King blijkbaar goed, want hij nodigde me direct uit om het weekend erop de Cabbage Tree Island Race mee te varen.

3 man zeeziek

Ik moet toegeven dat ik er niet direct op gebrand was om met hen in zee te gaan, maar je moet ergens beginnen. Bon, startje om 20u, iedereen aan boord super zenuwachtig en ik me al dik aan het beklagen dat ik hierop heb ingestemd. Daar komt dan nog eens bij dat we te vroeg starten en moeten terugdraaien om te herstarten.

Bij het eindigen van de dag en het aantreden van de nacht varen we Sydney Harbour uit en de Tasman zee op. Vlak onder de kust kabbelen de 3 meter golven een beetje en er vallen er al direct 2 ziek. Godverdomme denk ik bij mezelf, straks is den helft hier ziek en dan vallen mijn “off-watchen” in het water. Soit, er zijn er maar 3 ziek geworden van de 8, dus eigenlijk viel dat wel mee.

Windward-leeward van 180nm

De rest van de race verloopt buiten een scheurtje van een meter in de #1vrij goed. Een kleine 100nm aan de wind over bakboord met een 15 tot 20kn wind die best warm aanvoelt (mijn thermals helemaal niet nodig gehad!). Dan rond dat eilandje ter groote van een voetbalveld of 40 en laat ons zeggen een kathedraal of 2 hoog met de nodige windschaduw er voor en er achter. Spi erop en terug naar het Zuiden knallen. We krijgen gezelschap van een paar honderd dolfijnen die zich blijkbaar in de buurt te goed deden aan wel heel erg verse sushi. Nooit gedacht dat ik er ooit zoveel tesamen zou zien.

Ik wordt er weer even met de neus op de feiten gedrukt, dat je hier wel heel erg met de zon rekening moet houden. Oh ja, geen ozonlaag hier. Het volstaat niet om je 2 keer per dag in te smeren met factor 30, maar OM DE 2 UUR! Mijn voorraad Care Plus (kwallenspul) is goud waard en gehalveerd in no time.

We varen Sydney Harbour binnen en de verlichte Skyline van Sydney is gewoon betovernd mooi. Phil roept het comitee op en laat hen weten dat we op een mijl van de finish zijn. Hij heeft nog maar net ingelegd en onder de prachtig verlichte Harbour Bridge wordt een schitterend vuurwerk afgestoken (toeval natuurlijk). "So Yani" zegt hij, "that's especially for our Belgium guest. We expect that you'll do at least the same when we come over to Belgium." "Ge moogt gerust zijn" antwoord ik hen in het Vlaams.

3 Minuten!

Phil komt terug van het Race comitee en vraagt ons allen hoeveel tijd ons het te vroeg starten gekost heeft? We komen overeen dat we al bij al 10 min verloren hebben. Met een neergeslagen gezicht kijkt hij ons aan en zegt dan doodserieus. Door dat voorval hebben we maar met 3 minuten verschil gewonnen in plaats van met 13 minuten verschil. First Gold is binnen!

Auteur:

  • Yan T.

    Yan Trouwen zeilt sinds zijn geboorte en is gepassioneerd wedstrijdzeiler. Inshore, offshore, open boten of met catamarans, het  speelt geen rol voor Yan als er maar geraced wordt. Het liefst schrijft hij na de wedstrijd ook nog een verslag voor ClubRacer.

Comments

Voor u geselecteerd: