A friendly competition between foreign countries

America's CupU gelooft het of niet, maar de fameuze Deed of Gift begint wel degelijk met de bovenstaande zinsnede. De 33ste America’s Cup heeft die mantel al geruime tijd afgelegd. Friendly gaat het er al jaren niet meer aan toe, en dat country gedoe … ik daag je uit om het aantal Zwitsers te tellen dat op de Alinghi-cat aan de touwen mag trekken, evenals het aantal Amerikanen op de USA-17 van Mister Ellison…

Friendly

Een bloemlezing? Alinghi-baas Bertarelli die ‘zijn’ Russell Coutts na de winst in 2003 aan zijn team vastbindt, maar hem niet meer bij de America’s Cup betrekt. Russell lichtjes kwaad, en na de Cup in Valencia stapt hij over naar het kamp van de vijand BMW Oracle. Beide heren kunnen nu echt niet meer door dezelfde deur naar binnen.

Andere uitingen van wederzijdse minachting (en dat is een understatement) vind je terug in de vele persberichten waarmee beide kampen de media overspoelen. Dat heb je natuurlijk als je elkaar om de minste futiliteit met rechtszaken om de oren slaat… En rechtszaken, daar heb je intussen méér dan twee handen voor nodig om de tel bij te houden. Eerst was er Larry Ellison en de GGYC die de keuze van de CNEV als Challenger of Record betwistten. Uitspraak door rechter Kornreich: “Ge hebt gelijk Larry, die CNEV stelt echt niks voor. Ga uw gang”.

Ernesto die zag de zaak anders, en ging in beroep, met een uitspraak in zijn voordeel: exit GGYC, en de CNEV weer Challenger of Record. Larry naar Cassatie, en wint uiteindelijk het pleit in de zomer van 2008, waarop hij prompt zijn uitdaging overhandigt: er moet binnen 10 maanden geraced worden, de uitdagende boot is er één met één mast en meet 90 bij 90 voet.

Het heeft ook wat voeten (van peperdure advocaten) in de aarde gehad om het uiteindelijk eens te raken over Valencia als wedstrijdstek. U weet dat Ernesto nogal wat zakelijke belangen heeft iin Dubai, dus leek het hem leuk om zijn lokale vrienden daar een leuk evenement aan de hand te doen. Was Ras-al-Kaimah niet ideaal om te zeilen? Niet zo vond Ellison, want véél te dicht bij Iran. En laat de Iraanse marine net die tijd een Britse Open 60 in beslag nemen die even de weg kwijt was in de Perzische Golf… Aargh!!! Pech voor Ernesto, maar exit Ras-al-Kaimah…

Between foreign countries

De USA-17 van Mister EllisonDe SNG (Société Nautique de Genève) is Zwitsers, Ernesto ook, en de Golden Gate Yacht Club en Larry zijn Amerikaans. Dat staat vast. Maar dan… CEO van BMW-Oracle Racing Russell Coutts is Nieuwzeelander, evenals zijn evenknie bij Alinghi Brad Butterworth.

Op de Alinghi vinden we aanstaande maandag zeker ook Fransman Loick Peyron terug (gaat Ernesto bijstaan aan het roer als het wat harder waait). Zijn compatriote Alain Gautier blijft aan de wal. Buiten Ernesto tellen we slechts twee andere Zwitsers. De rest van de crew bestaat voornamelijk uit Nieuw Zeelanders, aangevuld men vleugjes Italië, Amerika (Ed Baird voor de kenners), Frankrijk en … ook Nederland (Piet Van Nieuwenhuijzen)

Op de USA stuurt vast en zeker Australiër James Spithill, bijgestaan door de Italiaan Matteo Plazzi die de navigatie op zich neemt. Naast een schare Nieuwzeelanders en zo vinden we hier ook Dirk De Ridder en Simeon Thienpont terug. Geen Amerikanen aan boord, tenzij tacticus John Kostecki (als die al mee mag).

Bij de beide design-teams telde de nationaliteitsregel ook niet echt: De BOR-trimaran is getekend in Frankrijk, en Alinghi Chief Designer Rolf Vrolijk heeft bij mijn weten geen Zwitsers paspoort. De fameuze wingmast van USA is ontworpen door weer een andere Fransman, Joseph Ozanne. En de zeilen van de Alinghi, tja, dat zijn Amerikaanse zeilen, afgewerkt in Zwitserland…

En daarover volgt na de laatste wedstrijd nog een rechtszaak…

Labels

Auteur:

  • entityone

Comments

Voor u geselecteerd: