Emirates Team New Zealand heeft haar ingrijpend verbouwde AC75 Taihoro voor het eerst weer op het water gebracht in Auckland. Tijdens een sessie van ruim vijf uur op de Waitemata Harbour voerde het team systeemtesten, racesimulaties én oefenstarts uit en dat is opmerkelijk voor een eerste zeildag. Nog opvallender: drie van de vijf bemanningsleden hadden nog nooit eerder op deze boot gevaren, onder wie Jo Aleh, die in positie ligt om de eerste vrouw te worden die namens het Kiwi-team in de America’s Cup vaart.
De boot verliet het dok om 11:30 lokale tijd en koerste naar het America’s Cup-parcours ten westen van Waiheke Island, waar een noord-noordoostelijke wind van 7 tot 12 knopen en vlak water de omstandigheden bepaalden. Na een lange sleep en wat niet-hardware gerelateerde technische problemen begon het team om 12:50 met het hijsen van de zeilen: het grootzeil en de J3-fok. Om 13:40 werd voor het eerst gezeild op stuurboordslag.
Het duurde even voordat de helling kon worden omgekeerd en de boot op de foils kwam. Na één slag op bakboord werd gestopt om de fokkenschootlijn bij te stellen, waarna vanaf 13:48 vijf slagen werden gevaren in ongeveer vijf minuten. Om 14:20 volgde een racesimulatie van twee ronden: acht slagen, vijf gijpen, twee afvallmanoeuvres en twee opluifmanoeuvres in twintig minuten.
Zeilwissel en progressie door de dag
Om 14:40 stopte het team en kwamen technici aan boord vanuit de RIB. In ongeveer twaalf minuten werd de J3 gewisseld voor een J2 met een langer voorlijk. Met dit grotere zeil werd om 15:10 opnieuw gezeild: vijf slagen, vier gijpen en opnieuw een afval- en opluifmanoeuvre in een kwartier. Na een korte stop voor een aanpassing aan de fokkenschootlijn volgde een tweede racesimulatie van twee ronden: elf slagen en acht gijpen in 24 minuten.
Na een korte debrief en snacks – terwijl de wind terugliep naar 10-12 knopen – werd om 16:05 hervat. Om 16:20 oefende het team twee prestartsituaties, één met entree op bakboord en één op stuurboord. Om 16:39 werden de zeilen gestreken en keerde Taihoro terug naar het dok.
Verkenner Pierluigi De Felice observeerde dat de boot er ondanks drie nieuwe bemanningsleden zeer stabiel uitzag in rechte lijn, en dat de manoeuvres gedurende de dag progressief verbeterden. Twee technische details vielen bijzonder op: de fairing van de grootzeil-traveller en de besturingslogica van het foil-kantsysteem tijdens slagen en gijpen. Tijdens slagen wordt de nieuwe foil aanvankelijk ingezet met een nauwere kanthoek dan de dragende foil, wat loefhelling induceert in de uitgang van de slag en het effectieve kantmoment op de buitenste foil vergroot. Zodra het oude board begint in te trekken, wordt de kanthoek van de nieuwe foil geleidelijk vergroot tot het doelniveau voor stabiel zeilen.
Jo Aleh als vijfde paar ogen achter de data
Een van de meest in het oog springende elementen van de dag was de rol van Jo Aleh. Gepositioneerd achter de stuurboordroerganger zat zij het grootste deel van de tijd met haar hoofd onder de scheerlijn, duidelijk gericht op systeemcontrole en prestatiemonitoring. De bemanning voor deze eerste dag bestond uit Nathan Outteridge als stuurboordroerganger, Seb Menzies op bakboordroer, Blair Tuke als stuurboordfoiltrimmer, Iain Jensen als bakboordfoiltrimmer en Jo Aleh op de stuurboordromp achter Outteridge. De gastzeilerplaats werd ingenomen door Nick Burridge.
Schipper Nathan Outteridge was na afloop zichtbaar tevreden.
“Het was een goede commissioning-dag vandaag. We moesten de hele week geduldig zijn omdat het nogal winderig was. Maar we vonden een echt goede dag en het was geweldig om te beginnen met commissioning en tegen het eind ronden en prestarts te varen.”
Hij benadrukte dat het ook voor hemzelf en Tuke een aanpassing was:
“Vandaag zaten we op bakboordkant, vorige Cup zaten we naast elkaar op de loefzijde.”
Over Jo Aleh’s rol als vijfde bemanningslid zei Outteridge:
“Ze monitort de prestaties van de boot en de trim van de zeilen. Een van de gave dingen van deze Cup is dat we nu die vijfde persoon hebben die bij verschillende onderdelen betrokken kan zijn. Ze is absoluut gericht op het trimmen van de zeilen en helpt ons echt. Wij zitten behoorlijk met ons hoofd naar beneden om de boot snel te laten gaan, dus het is een goed paar extra ogen.”
Hij voegde toe dat de exacte invulling van de rol de komende maanden verder vorm zal krijgen.
Batterijsysteem voelt als een goede balans
Over het nieuwe batterijsysteem dat de cyclors vervangt, was Outteridge positief:
“Het nieuwe power-routingsysteem op onze boot is echt goed. De manier waarop ze de regels hebben opgesteld lijkt precies goed. Er waren zeker momenten dat we dingen sneller wilden bewegen dan we konden, net als in de vorige campagne. Dus ik denk dat het niet te ruim en zeker niet te krap is bemeten.”
Hij prees zowel zijn eigen technische team als de regelmakers voor de gevonden balans.
Het gewichtsverschil was direct voelbaar. “Het was fijn om het lichter te voelen. Er waren momenten dat de boot duidelijk beter accelereerde. Take-offs waren vrij makkelijk vandaag. We zeilden in wind zo licht als zeven knopen, aldus Outteridge. In rechte lijn op snelheid leek het prestatieverschil beperkt, maar de boot voelde lichter en wendbaarder dan hij zich herinnerde. “Maar aanzienlijk zwaarder dan de AC40’s waar we laatst op hebben gevaren,” glimlachte hij.
Hoofdontwerper Dan Bernasconi had eerder al aangegeven dat de verbouwing zo’n 10.000 werkuren vergde. Gewicht werd uit de foils en andere gebieden gehaald. De afwezigheid van vier cyclors, vervangen door een gespecialiseerde batterijbank, gecombineerd met de toevoeging van een vijfde zeiler en een gastzeiler, heeft de gewichtsverdeling ingrijpend veranderd.
“Je moet het allemaal als een totaalbalans bekijken en ervoor zorgen dat we binnen de regelbox zitten, maar aan de voorste rand ervan,” legde Bernasconi uit.
Marginale winsten, geen revolutie
Gevraagd naar de details van de foilbesturingslogica tijdens slagen, bevestigde Outteridge het belang van die subtiliteiten zonder in detail te treden:
“Iedereen weet dat de kant de boten helpt draaien, dus bij het voorbereiden van slagen kant je uit om de boot te helpen oploeven. We hebben veel werk gedaan op de AC40’s sinds de vorige Cup over hoe we stappen vooruit konden zetten, en wat je vandaag zag was waarschijnlijk gewoon een aantal van die ideeën die samenkwamen.”
Hij voegde eraan toe:
“Ik ga liever niet in op de details, maar ik waardeer de vraag, want uiteindelijk is dat waar deze Cup om zal gaan. Het draait om die kleine details om meer prestatie uit de boot te halen in die manoeuvres.”
Dat sluit naadloos aan bij de visie die Bernasconi eerder schetste over de 38th America’s Cup: geen wondermiddel, maar een strijd van marginale winsten op talloze vlakken.
“Ik betwijfel of er een team zal zijn dat met iets compleet radicaals komt dat het spel verandert,”
zei Bernasconi. “
Als ze dat doen, en ze zijn succesvol, dan wordt het een grote verrassing.”
De Kiwi’s hebben met hun eerste zeildag een serieuze verklaring afgelegd: een stabiele boot, een ambitieuze nieuwe bemanning en een methodische aanpak van de verdediging van hun titel.
Over de 38e America’s Cup
De America’s Cup is de oudste internationale sportprijs ter wereld en wordt sinds 1851 betwist. De 38th editie wordt georganiseerd door titelverdediger Emirates Team New Zealand.
Na de succesvolle editie in Barcelona in 2024 (AC37) wordt de AC38 opnieuw gevaren in AC75-foilende monohulls, zij het onder aangepaste regels: de cyclors zijn vervangen door batterijbanken, de bemanning is uitgebreid met een vijfde zeiler en een gastzeiler, en de boten zijn lichter gemaakt.
