Net als u- ontkennen heeft geen zin- fantaseren ook wij wel eens over ons eigenste moment de gloire. We finishen dan bezijden een uitgebreide welkomstvloot en staan moe maar voldaan, met de horizon in de ogen, aan het roer van onze open 60. Schroomvallig, na enkele maanden op zee, nemen we ingetogen felicitaties van een juichende menigte in ontvangst. Zo ook in “En Solitaire” de film van Christophe Offenstein waarvoor wij vrijdag, vol verwachting, in een kleine cinemazaal in Brussel belandden.
De slotscène, dat moet gezegd, was imposant, ontroerend bijna, temeer omdat wij ons volop konden inleven in de hierboven beschreven fantasieën. De cineast heeft het zich niet gemakkelijk gemaakt. Alles werd- zo leek het althans- gefilmd van op het jacht zelf. Het resultaat is een knap staaltje zeilrealisme, voor zover wij weten nooit vertoond. Met andere woorden, je kan als zeiler rustig onderuit schuiven en ongegeneerd van de film genieten. Suspension of disbelief in een zeilfilm. Eindelijk.
Toch heeft de regisseur veel kansen laten liggen. Hij dringt niet echt door tot de ziel van de hoofdrolspelers. De tweestrijd van Yann wordt niet uitgediept. De angst van Moussa is niet intens genoeg. Je komt niet écht in de film. Je blijft tè zeil-technisch kijken naar een verhaal dat meer had kunnen vertellen over de psyché van de solozeiler, de gevolgen van isolement, van extreme omstandigheden, enzovoort. Bovendien valt het, ondanks de realiteit van de zeilbeelden, behoorlijk mee met die extreme omstandigheden. Wij hadden ons van de Roaring Forties en de Screeming Fifties toch altijd nèt dàt ietsje meer voorgesteld.
We konden bijgevolg weinig empathie opbrengen voor de hoofdrolspelers. Een goed scenario is een eerste vereiste maar garandeert geen steengoeie cinema. Film is emotie en op dat vlak blijven we behoorlijk op onze honger zitten.
Reden om te gaan kijken:
Realisme, eindelijk moet je als zeiler niet met krullende tenen van schaamte naar studiomateriaal zitten kijken.
Reden om te wachten op de DVD:
Weinig psychologische diepgang en dus weinig empathie met de karakters.
