Ferrari heeft deze week aan de internationale pers zijn Hypersail getoond, de foilende 100-voeter van architect Guillaume Verdier waarvan de bouw in een loods nabij Pisa de laatste fase ingaat. Deze informatie uit de rondgang voor journalisten stond onder embargo tot vrijdag 16 oktober, 12 uur. De eerste vaartesten zijn gepland voor het einde van het eerste kwartaal van 2027. Ferrari presenteert de boot als “de eerste energetisch zelfvoorzienende foilende oceaanmonohull ter wereld” – een Imoca XXL met technologie die rechtstreeks uit Maranello komt.
De werf ligt op tien minuten rijden van het centrum van Pisa, langs het Navicelli-kanaal dat Pisa met Livorno verbindt, het epicentrum van de lokale superjachtbouw. Geen blinkende nieuwbouw, maar twee onopvallende hangars.
“Deze plek was volledig leeg toen we hier vier jaar geleden aankwamen, er stonden alleen muren. We hebben alles zelf ingericht”,
aldus Matteo Lanzavecchia, chief technical officer van het Hypersail-project en tevens verantwoordelijk voor de sportwagenprogramma’s van Ferrari.
De geheimhouding was navenant: de tien uitgenodigde journalisten – twintig andere collega’s en drie contentmakers volgden later – moesten een geheimhoudingsverklaring tekenen en kregen een sticker op de camera van hun smartphone. Foto’s en video’s waren verboden, een veiligheidsagent zag erop toe.
Een Verdier-ontwerp met bustle, geregeld door Flight Control
In de eerste hangar staat de gedekte romp, in een gele en matgrijze livrei. De afmetingen imponeren: 100 voet lang (30,50 meter) en maximaal 23,5 meter breed met uitgeklapte foils. De hand van Verdier is meteen herkenbaar aan de bustle, de centrale rompvorm die als een trimaranmiddenromp van voor naar achter loopt. Dat concept ontwikkelde de Fransman eerder met Emirates Team New Zealand op de AC75 die de laatste America’s Cup won, en daarna op de recente Imoca’s DMG Mori Global One en Groupe Dubreuil.
“Guillaume heeft de uitgangsideeën aangereikt, maar daarna hebben we meer dan 20 CFD-rekeniteraties uitgevoerd voor we de definitieve rompvorm vastlegden. Dat liet ons toe wijzigingen aan te brengen”,
vertelt Lanzavecchia, die met een twintigtal speciaal vanuit Maranello gedetacheerde ingenieurs aan het ontwerp werkte.
“In de autowereld hebben we veel ervaring met numerieke stromingssimulatie. Het grote belang voor ons was de methodes van het oceaanracen te begrijpen en tegelijk een frisse blik in te brengen. Onze andere achtergrond liet ons toe andere oplossingen voor te stellen.”
“Het doel van de bustle is de boot te helpen loskomen, maar ook het natte oppervlak maximaal te beperken eenmaal in de vlucht. De licht gebogen vorm is bovendien geoptimaliseerd om het stuiteren op te vangen als de boot het water raakt”,
legt technical team leader Marco Guglielmo Ribigini uit. Een kim over de volledige lengte voert het water naar de zijkanten af – een tweede kim vooraan op de bovenromp doet hetzelfde – en achteraan is de rompdikte tot een minimum herleid.
“Vanaf het laagste punt van de kiel tot het wateroppervlak kunnen we de vlucht technisch regelen tot 1,50 meter hoogte, dat is bijna 5 meter op dekniveau. We willen zo hoog mogelijk vliegen om de weerstand te verlagen, maar hoe hoger, hoe delicater de controle. We zoeken dus het evenwicht tussen hoog vliegen en de romp dicht genoeg bij het wateroppervlak houden om te vermijden dat lucht zich onder de romp wringt.”
De vlieghoogte wordt automatisch gestuurd door het intern ontwikkelde Flight Control-systeem:
“We hebben onze algoritmes voor de regeling van trim en rol van de wagens aangepast om deze vluchtcontroller te ontwerpen, die actief de flaps van de aanhangsels stuurt om de boot perfect stabiel te houden.”
Zonnepanelen, windturbines en volledige energieautonomie
De rondgang van achter naar voor toont hoe extreem de aerodynamica van de imposante, volledig gesloten cockpit – met aan weerszijden twee schuifdeuren – is doorgedreven, in de lijn van wat Verdier in de Imoca-klasse ontwikkelde. De Hypersail wordt gevaren door tien bemanningsleden. Van voordek tot spiegel, roof inbegrepen, is de boot bedekt met zonnepanelen: 100 m² in totaal.
Die energieautonomie is een van de grote innovaties van het project: geen fossiele brandstoffen aan boord, terwijl de energiebehoefte – vooral voor de systemen die de aanhangsels aansturen – zeer hoog ligt.
“Het beheer van die systemen verbruikt veel energie”,
bevestigt Lanzavecchia,
“maar het is een domein waarin we recent enorm zijn vooruitgegaan, onder meer met de ontwikkeling van onze eerste elektrische wagen, de Ferrari Luce. We hebben al die knowhow naar de boot overgedragen.”
“Het basisidee was niet afhankelijk te zijn van één energiebron”,
vult Ribigini aan.
“Daarom zijn de zonnepanelen verdeeld over 16 onafhankelijke secties: als een cel of paneel breekt, blijven de andere produceren. Achteraan zijn er drie posities voorzien voor windturbines, bruikbaar van 0 tot 80 knopen, maar we zullen ze niet allemaal tegelijk monteren. Als onze verbruiksberekeningen kloppen, volstaan er één of twee ruimschoots.”
De Ferrari-ingenieurs draaiden ook hier talloze simulaties: batterijniveau, verbruik voor de bootcontrole en de oogstcapaciteit naargelang de geografische positie ten opzichte van de zon en de schijnbare windkracht, aan de wind of voor de wind – alle parameters zitten in de numerieke modellen.
AC75-geometrie in de foils en een grootzeiltraveller tot 40 ton
Langs stuurboord, op 5 meter hoogte, passeert de rondleiding de uitsparing in het boord voor de foils, een langsscheepse box in het voordek voor de voorzeilen en, bij de boeg, een boegspriet van 3 meter waarop die voorzeilen worden aangeslagen. Het zeilplan van North Sails meet maximaal 462 m² en omvat een dubbelwandig grootzeil zoals op de AC75’s.
“Dat laat toe de bolling bij te stellen en biedt een veel breder gebruiksbereik. Het levert veel meer vermogen met een beperkte masthoogte van 35 meter, dus minder traagheid en gewicht, en een lager aerodynamisch drukpunt”,
aldus Ribigini.
“Vooraan zal de Hypersail “80 procent van de tijd onder J2 varen. We krijgen ook een J3 en denken na over een grotere jib top voor zeer lichte wind, met name voor de testfases in archimedische modus of bij het begin van de vlucht. En uiteraard een J5 voor storm. De grootzeiltraveller is berekend op een belasting van 40 ton; de roterende mast werd gebouwd bij Southern Spars in Nieuw-Zeeland.”
In de tweede hangar liggen de aanhangsels uitgestald als museumstukken, elk met een verklarend paneel. Ook hier duizelen de afmetingen, met geometrieën die dicht bij die van de AC75’s aanleunen: een foilarm van 6,50 meter, een kantelkiel van 35 graden met een draagvlak waarvan de halve spanwijdte (4,80 meter) overeenkomt met de lengte van de Hypercar F80, een carbon roer met bulb en titanium flaps op alle aanhangsels,
“een materiaal dat beter bestand is tegen cavitatie”.
Lanzavecchia over de materiaalkeuze:
“Voor de foil wilden we een zeer smal profiel. We hebben dus een speciale sandwichconstructie van composiet en titanium ontwikkeld om een hoge sterkte te behouden bij een beperkt gewicht. Daarvoor hebben we talrijke multimateriaalsimulaties uitgevoerd, een procedé dat we bijvoorbeeld gebruiken voor het dak van onze wagens.”
Als “dé grote innovatie” presenteerde Ferrari tot slot de winch by wire, die de journalisten ook zelf mochten testen. Het systeem zet de menselijke kracht aan de grinderzuil om in elektrische energie, die gecentraliseerd en in realtime herverdeeld wordt naar het zeilplan. Een bemanningslid kan zo zijn kracht vermenigvuldigen en belastingen tot 9 ton aan de zuil aan.
“Het systeem is afgeleid van de ophanging van de Ferrari Purosangue en doorontwikkeld voor de Hypersail”, zegt Ribigini. Lanzavecchia: “We hebben het daarna gebruikt om de by-wire versnellingsbak van de toekomstige Ferrari 12 Cilindri Manuale te ontwerpen – het bewijs dat innovaties van de Hypersail ook naar onze serieauto’s kunnen doorstromen.”
Communicatiedirectrice Maria Conti vatte het project samen:
“De Hypersail is niet zomaar een boot, het is een nieuwe Ferrari, een innovatielaboratorium.”
En het budget?
“Er is altijd een budgettaire limiet, maar laat ons zeggen dat het plafond in dit geval zeer hoog ligt”,
glimlacht Ribigini.
Over het Hypersail-project
Ferrari kondigde Hypersail aan op 25 juni 2025 in Maranello, met oceaanzeiler Giovanni Soldini – elf jaar lang het gezicht van het Maserati-zeilprogramma – als team principal en Guillaume Verdier als architect. Het project geldt als onderzoeks- en ontwikkelingsplatform voor oceaanzeilen, met vluchtcontrole-software en energieautonomie als speerpunten. Over een wedstrijdprogramma hebben Ferrari en Soldini zich tot op heden niet uitgesproken.
