“Wel ik had grote moeite om rond de depressie heen te zeilen en nu ik het einde van de tunnel begon te zien had ik een laatste slag gemaakt om vrij te zeilen van de kust, naar een punt ten noorden van Rio. Ik was vanmorgen rond 3 uur overstag gegaan. Een uurtje later, ik was net klaar met alles aan de kant te zetten en op te ruimen, begon ik aan de kaartentafel wat in te dommelen. Toen hoorde ik plots een groot lawaai: het leek op afscheurend plastic, wat me niet echt verontrustte. Ik probeerde verder te slapen maar de boot begon zwaarder en zwaarder te hellen, de snelheid was teruggevallen tot vier knopen.
“Ik kwam aan dek en zei bij mezelf dat de boot gewoon om zou slaan. Ik snelde terug de kajuit in omdat ik dacht dat het kantelmechanisme van de kiel plots gelost had: de laatste dagen had ik een probleem met de schakelaar die de kiel laat kantelen. Gisteren had ik het hersteld maar nu dacht ik dat ik misschien de draden verkeerd aangesloten had en dat de kiel nu gewoon naar lij gekanteld was. Ik kwam bij de kiel en zag dat de top van de kiel naar de goede kant stond. Ik stond ernaar te kijken en vroeg me af of dit een verkeerde droom was. Zie ik dit nu goed? Wat gebeurt er hier?”
“Daarop begon ik het hydraulische kantelsysteem te ontlasten om de boot zeilende te houden, maar de boot lag volledig op haar oor, plat op het water. Ik kroop met een zaklamp naar de hoge kant en zag dat de bulb loodrecht naar beneden stond en toen besefte ik dat er iets niet klopte: die bulb zou normaal gezien naar loef moeten staan. Ik schoot naar binnen, ontlastte het systeem nog wat meer en belde met Mark (Turner, zijn projectdirecteur) en zei hem dat ik dacht dat de kiel eraf gescheurd was. Terwijl we er beiden over aan het praten waren besloten we dat dat onmogelijk was en dat er meer dan waarschijnlijk een groot visnet rond de kiel zat. Ik haalde nu niet meer dan zes knopen en de boot helde nog steeds zwaar over.”
“Daarom haalden we er Neil Graham bij (de technische directeur van het zeilteam), die meteen zei dat gezien ik een probleem had met de stabiliteit van de boot, er een dik probleem was met de kiel. Hij zei me alle zeilen weg te nemen en te wachten tot het ochtendlicht om een verdere inspectie uit te voeren: enkel bij daglicht zou ik de volledige kiel kunnen zien. Ik wachtte. Toen het licht werd, deed ik m’n duikbril aan, ging over de spiegel hangen en zag dat de kiel vrij zwaaide van de ene naar de andere kant. Dat was niet goed, zover was ik al gekomen. Ik stormde terug naar binnen en nam de endoscoop, een korte buis met een hoek van 90 graden en wat lenzen in: zo kon ik beter onder de romp kijken. Daarmee zag ik dat de top van de kiel intact was, maar 30 cm eronder hing de rest van de kiel vrij te bengelen.”
“Ik belde Mark terug op en zei hem dat de kiel er stilaan af aan het scheuren was, dat het ook niet lang meer zou duren eer hij volledig los zou komen en dat ik er zeker, heel zeker van was dat hij er volledig af zou scheuren. Daarna haalde ik alle resterende zeilen weg, vulde ik alle ballasttanks tot het maximum om de boot zo stabiel mogelijk te maken. Ik had het ook erg moeilijk toen ik de verzegeling van de motor moest breken om de motor in vooruit te zetten: dat was het dan, mijn wedstrijd was over. De motor liep snel warm omdat we er gewoon niet in slaagden tegen de wind in te varen. Ik stuurde even van de wind weg om de kiel loodrecht onder de boot te laten kantelen, maar kort daarop scheurde hij er volledig af.”
foto onder © Ker Associates Ltd / OC Vision
