Bouwe Bekking, de Nederlandse Volvo Ocean Race veteraan, heeft opnieuw zijn twijfels geuit over Weather Routing Scoring (WRS), de methode waarmee ORC de handicaps voor lange offshorewedstrijden berekent op basis van de weersverwachting. Op zijn Facebookpagina gebruikt de Nederlandse oceaanzeiler de Rolex Middle Sea Race als nieuw voorbeeld. Drie weermodellen met hoge resolutie voorspelden voor de Mills 72 Balthasar een racetijd van ruim boven de tweeënhalve dag, terwijl de boot de 606 mijl rond Sicilië in ongeveer 2 dagen en 10 uur aflegde. Bekking zat zelf aan boord: hij en de crew van Balthasar met schipper Filip Balcaen (BEL) moest dit jaar de duimen leggen voor de Italiaanse Django 7x. Zijn bericht leidde op social media tot een stevig debat onder navigators en offshorezeilers.
“Ik heb al eerder uitgelegd waarom de weerroutering die bij sommige lange ORC-wedstrijden voor de scoring wordt gebruikt volgens mij niet werkt”,
schrijft Bekking.
“De Rolex Middle Sea Race van dit jaar is opnieuw een voorbeeld van waarom ik sceptisch ben. Drie modellen met hoge resolutie lieten Balthasar de race doen in ruim meer dan 2,5 dagen, één model zelfs in 2 dagen en 19 uur. En raad eens: wij deden het in 2 dagen en 10 uur.”
De officiële cijfers liggen in die lijn. Django 7x finishte na 2 dagen, 9 uur, 2 minuten en 19 seconden, met amper 39 minuten voorsprong op Balthasar. Dat brengt de werkelijke racetijd van Balthasar op ongeveer 2 dagen en 9 uur 41 minuten, waardoor het traagste model dat Bekking aanhaalt ruim negen uur te pessimistisch was.
Het is niet de eerste keer dat Bekking dit thema aankaart. In juli zette hij op Scuttlebutt al vraagtekens bij handicaps op basis van weerroutering, na de Pacific Cup van San Francisco naar Hawaï, waarin hij meezeilde op Roy Disneys Pyewacket 68. Die race gebruikte niet ORC maar het Amerikaanse ORR-systeem met een Forecast TCF, een vergelijkbare aanpak waarbij de tijdcorrectie wordt afgeleid uit de routering op de startdag. Bekking wees er toen op dat de verwachting voor het grootste deel van de race vaak afwijkt van die bij de start, dat gespreide starts boten in verschillende weersystemen brengen en dat routeringssoftware zich door lichtweerzones wurmt die er in werkelijkheid anders uitzien. Bij weinig wind voelde de uitslag volgens hem eerder als dobbelen dan als een zeilwedstrijd.
Hoe ORC met WRS de weersverwachting omzet in een handicap
Het principe van WRS is eenvoudig uit te leggen. Enkele uren voor de start vaart de volledige vloot een gesimuleerde race met de voorspelde weersgegevens (gribfiles). De ORC-software combineert daarvoor de beste beschikbare weer- en stromingsverwachtingen, de baangeometrie van de organisator en de routeringssoftware van PredictWind. De simulatie levert per boot de voorspelde ware windsnelheid en windhoek op, die met de ORC-polaire prestatiecurves tot een eigen tijdcorrectiefactor (TCF) per boot worden verwerkt.
ORC verdedigt de methode met cijfers. Volgens eigen analyse van eerdere races ligt de voorspelde racetijd op basis van de All Purpose Handicap (APH) gemiddeld 30 procent te kort, terwijl de voorspelling via weerroutering gemiddeld binnen 5 procent van de werkelijke racetijd blijft. In februari bevestigde ORC dat organisatoren ook voor 2026 WRS kunnen aanvragen, als officiële scoring of als schaduwscoring ter vergelijking met de traditionele methodes.
De methode wordt intussen ook in onze regio toegepast. De Long Offshore Race van het ORC Double Handed World Championship in Scheveningen werd met WRS gescoord. Organisatoren bouwen soms wel een vangnet in: de Gotland Runt 2026 gebruikte WRS, maar met een terugval op de ORC single number Time on Time voor All Purpose als het wedstrijdcomité de WRS-berekening vóór de start onbetrouwbaar achtte.
In Malta telde WRS niet mee voor de ORC-uitslag
Opvallend detail: in de Rolex Middle Sea Race zelf werd de ORC-rangschikking volgens de aankondiging niet met weerroutering berekend. De Notice of Race bepaalt dat de ORC-categorie wordt beslist met de Time-on-Time Simplified Scoring Option, waarbij de ToT Offshore-rating van elk certificaat als vermenigvuldiger van de verzeilde tijd dient. Bekkings voorbeeld gaat dus over de betrouwbaarheid van de weermodellen waarop WRS steunt, niet over de officiële ORC-uitslag in Malta.
Die ORC-uitslag werd een triomf voor Black Jack 100. De Reichel/Pugh 100 van Remon Vos won de Boccale del Mediterraneo Trophy voor de ORC-overallzege, naast de line honours bij de monohulls in een verzeilde tijd van 2 dagen, 3 uur en 51 minuten. Het team had de boot in de maanden voor de race geoptimaliseerd voor handicapzeilen onder zowel ORC als IRC, onder meer met een nieuwe zeilgarderobe van North Sails, en werd ook vierde overall in IRC. Skipper Tristan Le Brun noemde de overallzege in ORC en de vierde plaats in IRC een bewijs van de echte vooruitgang met de boot.
De hoofdprijs, de Rolex Middle Sea Race Trophy in IRC, ging naar Giovanni Lombardi Stronati. Zijn Wallyrocket 71 Django 7x en Balthasar zeilden een groot deel van de race binnen zichtafstand van elkaar, en na correctie hield Django 7x in IRC ongeveer 1 uur en 20 minuten voorsprong. Het verschil in gecorrigeerde tijd groeide onderweg van 19 minuten bij Favignana naar een half uur bij Pantelleria en bijna een uur bij Lampedusa. Stronati prees achteraf zijn crew en tactici: “Vasco is onze Maradona”, verwijzend naar Vasco Vascotto.
Navigators en offshorezeilers kiezen kamp in de reacties
Onder Bekkings bericht krijgt hij veel bijval. Steve Hayles, die naar eigen zeggen zelf routeringsalgoritmes heeft geschreven, wijst op een misvatting:
“Men denkt dat een routeringsalgoritme correct is als het weer correct is, en dat de enige fout in het weer zelf zit. Wie er veel heeft gebruikt, weet dat ze allemaal verschillende resultaten geven, wat de aanpak nog twijfelachtiger maakt.”
Hij verwijst daarbij naar een technisch rapport van PredictWind over weerroutering.
Dee Smith ziet meerdere fouten. Volgens hem had het systeem eerst getest moeten worden voor het werd uitgerold, en zijn de modellen na 24 uur al niet nauwkeurig genoeg, laat staan voor races van meer dan twee dagen. Bovendien middelen de modellen volgens hem een windshift uit, terwijl die op het water anders verloopt. Zijn voorstel: WRS een paar jaar laten meelopen naast de gewone scoring om te zien of het werkt.
Jeremy Waitt noemt de verwachtingen tijdens deze race “grotendeels nutteloos”, en de Belgische offshore zeiler Bastiaan van Rijswijk sluit aan:
“Tochten langer dan 24 uur, en dan nog, vragen vooral om gezond verstand en heel veel wedstrijdzeezeilervaring.”
Edward Cesare brengt de tegenstem. Hij vindt WRS geschikt voor races tussen 18 en 96 uur en zou voor het grootste deel van de vloot in een 600-mijlsrace bij APH blijven. Maar volgens hem mist de kritiek de kern: een scoringssysteem moet de boten zo getrouw mogelijk rekenen naar de omstandigheden die ze werkelijk hebben gezeild.
“WRS is lang niet perfect, maar het is beter dan de willekeurige verdeling van windhoeken en windsnelheden van APH”, schrijft hij.
Voor Balthasar vermoedt hij dat de WRS-matrix dichter bij de werkelijkheid lag. Grotere zorgen heeft hij over stroming: alle oceaanstromingsmodellen zijn volgens hem zwak, en hij stelt voor om op de racedag altimetriegegevens te gebruiken en die gedurende de race vast te houden, zoals de Newport Bermuda Race zou moeten doen. Goede getijstroommodellen wil hij wel opnemen waar ze van toepassing zijn.
Over de Rolex Middle Sea Race
De Rolex Middle Sea Race is een van de klassieke 600-mijlsraces. De wedstrijd werd voor het eerst gevaren in 1968 en wordt georganiseerd door de Royal Malta Yacht Club, in samenwerking met de Royal Ocean Racing Club. De race telt mee voor het RORC Season’s Points Championship, het IMA Mediterranean Maxi Offshore Championship en de Class40 Mediterranean Trophy.
De baan start in Malta en laat Sicilië aan bakboord, met de verkeersscheiding in de Straat van Messina, de Eolische Eilanden met Strombolicchio, de Egadi-eilanden behalve Marettimo, Pantelleria en Lampedusa, om via het South Comino Channel naar de finish in Malta te varen. Het monohullrecord staat nog altijd op naam van Comanche: 1 dag, 16 uur, 17 minuten en 50 seconden in 2021.
Aan de 47ste editie namen 107 jachten met 945 zeilers uit 55 landen deel, en 92 boten haalden de finish, 15 gaven op. De 48ste editie start op zaterdag 16 oktober 2027; de 49ste, op 21 oktober 2028, valt samen met de zestigste verjaardag van de race.
