Stormachtig weekend. Na de passage van storm Austen, bepaalt een omvangrijk complex lagedrukgebied boven het noorden van de Atlantische Oceaan ons weer. Via een strakke westelijke stroming worden verschillende fronten aangevoerd.

Een stormdepressie (Austen) lag vannacht aan de ingang van het Kanaal en schuift vandaag vrijdag 23 oktober 2026, stilaan opvullend, via het zuidelijk deel van de Noordzee naar Nederland. De kern bereikt onze regio rond de middag, waarna we in de namiddag en vanavond in het stormveld terechtkomen. Het warmfront van de bijhorende storing is deze ochtend over ons getrokken. De ingedraaide occlusie wordt vanaf de middag verwacht. In het tweede deel van volgende nacht en morgenvoormiddag zorgt een mobiele wig voor een tijdelijke weersverbetering. Ondertussen nadert een nieuwe actieve storing, die ons morgenavond zaterdag 24 oktober ’26 zal bereiken. Na de passage van het koufront komen we zondag 25 oktober ’26 in een strakke westelijke stroming terecht met aanvoer van onstabiele lucht.

Zaterdag 24 oktober begint de dag wisselend bewolkt en droog. Later neemt de bewolking toe, vanaf de vroege avond gevolgd door vrij veel regen. Goed zicht, ’s avonds matig tot slecht zicht in de neerslag. Maxima rond 13°C. Minima rond 10°C.

Wind op zee:  Krachtige tot harde wind (25-30 kt) uit W, krimpend naar ZZW en toenemend tot stormachtig à storm (38-42 kt). Golven rond 2.6m, afnemend naar 2.0m.

Wind aan de kust: Vrij krachtige tot krachtige wind (20-25 kt) uit W, krimpend naar ZZW en toenemend tot hard (28-33 kt). Golven rond 2.4m, afnemend naar 1.2m.

Rukwinden: Tot 55 kt.

Opmerkingen: De aangevoerde lucht is onstabiel.

Zondag 25 oktober wisselen brede opklaringen en wolkenvelden elkaar af. Vanaf de middag is er kans op een bui. Goed zicht, matig tijdens de buien. Maxima rond 13°C. Minima rond 10°C.

Wind op zee: Stormachtige wind (34-40 kt) uit WZW, ruimend naar W en afnemend tot hard (28-33 kt). Golven rond 3.0m, afnemend naar 2.7m.

Wind aan de kust: Krachtige tot harde wind (25-30 kt) uit W, krimpend naar WZW en afnemend naar krachtig (22-27 kt). Golven rond 2.4m, afnemend naar 2.2m.

Rukwinden: Tot 55 kt.

Opmerkingen: De aangevoerde lucht is onstabiel.

Zaterdag 17 oktober is in de Grand Harbour van Malta de 47e Rolex Middle Sea Race van start gegaan. In zeven starts, telkens met een kanonschot, kozen 107 jachten met 945 zeilers uit 55 landen het ruime sop voor de 606 zeemijl lange race rond Sicilië. Het decor waren de kalkstenen bastions van Valletta en de Drie Steden. Nog voor de vloot de haven uit was, raakte titelverdediger Balthasar slaags met de 100 voet lange maxi Black Jack 100 en met Django 7X.

Het weinige wind deed nauwelijks afbreuk aan het spektakel. Van de kleinste doublehanded jachten tot Black Jack 100 manoeuvreerde de hele vloot om vrije wind en een vroeg voordeel. De Grand Harbour fungeerde als natuurlijk amfitheater: duizenden toeschouwers keken vanaf de historische kades toe en wereldwijd volgden duizenden anderen de livebeelden.

Enkele uren na de start rondde Black Jack 100 als eerste Capo Passero, maar bij de eenrompers lagen de eerste tien boten nog binnen zeven zeemijl van elkaar. Met een afnemende wind bij het vallen van de avond en de Straat van Messina in het vooruitzicht belooft de eerste nacht meteen beslissend te worden.

Zeven starts: van IRC 6 tot Class40 en meerrompers

De openingsstart voor IRC 6 om 11.00 uur (CEST) was voor Red Ruby, dat een uitstekende start kende aan de pinzijde van de startlijn, samen met Callisto en Munjek. Tien minuten later behoorde Courrier Pogo tot de snelste vertrekkers in IRC 5, met ook Loewe von Bremen en Jules vooraan.

In de derde start liet de afvaardiging van de Royal Malta Yacht Club zich zien. De IMX 45 Kixx Me van Luis Azzopardi, met drie zeilers jonger dan 18 aan boord onder wie de 15-jarige Lily Ellul, de First 45 Elusive 2 van de familie Podesta, de Grand Soleil 46 Seven van Mario Debono en de Dufour 44 Ton Ton Laferla Insurance van Jonathan Gambin kenden allemaal een sterke start, tot genoegen van het thuispubliek. Ook de vierde start, voor IRC 3, was competitief, met Dubrovnik, About Time en Mia Gioia als opvallendste namen.

De vijfde start zette de gespecialiseerde offshoreboten in de schijnwerpers. Bij de vijf Class40’s gingen Optimus Prime, Stella Nova en Flamingo Rosso er van bij het begin hard tegenaan. Anders dan de IRC-vloot strijden de Class40’s om de eerste finishplaats in werkelijke tijd. De meerrompers, die in dezelfde startprocedure vertrokken, varen hun eigen klassement onder MOCRA. Daar kende de ORC 50 Calamity de beste start.

Balthasar, Black Jack 100 en Django 7X kruisen de degens al in de haven

Voor de laatste twee starts nam de wind toe, en daarmee ook de intensiteit. In IRC 2 ontstond een levendig duel tussen de Botin 65 Artemis Bleu van James Neville en de Carkeek 54 Daguet 5 van Frédéric Puzin, met Arkas Blue Moon in de strijd om de beste positie. Na het verlaten van de Grand Harbour gingen de drie boten om beurten overstag en versnelden ze in dicht gezelschap weg van Malta.

De laatste start leverde het meest spectaculaire moment van de ochtend op. Titelverdediger Balthasar, de Mills 72 met Louis Balcaen als schipper, startte perfect vlak bij de Saluting Battery, maar werd meteen onder druk gezet door Black Jack 100, die vanuit een meer centrale positie vertrok. Balthasar ging uiteindelijk vlak bij de bastions overstag en dook achter Black Jack 100 door, recht in een nauw duel met Django 7X van schipper Giovanni Lombardi Stronati. De belangrijkste kanshebbers zaten zo al in een tactisch gevecht nog voor ze de Grand Harbour uit waren.

Commodore Mark Napier van de Royal Malta Yacht Club was tevreden over het vlotte vertrek van de vloot: “De start van de Rolex Middle Sea Race levert altijd een dramatisch spektakel op en ook met weinig wind was de vloot een indrukwekkend gezicht toen ze vanochtend vertrok. De Royal Malta Yacht Club is blij dat de bemanningen probleemloos zijn weggekomen en nu goed op weg zijn naar Sicilië. We kijken uit naar hun verhalen van op het parcours en om hen de komende dagen weer in Malta te verwelkomen.”

Zeven zeemijl tussen de top tien bij Capo Passero

Enkele uren na de start bleef de strijd om line honours bij de eenrompers bijzonder spannend. Kort na 16.00 uur (CEST) rondde Black Jack 100 als eerste Capo Passero, de zuidoostpunt van Sicilië, met een voorsprong van twee zeemijl op de Volvo 70 Pace van Johnny Vincent. Daarachter voeren Django 7X en Balthasar zij aan zij, nog binnen zichtafstand van het leidende duo.

Ook de Ker 56 Varuna VI van Jen Kellinghusen en de VO65 Jajo van Alex Laing lagen dicht bij elkaar, met Black Jack 100 nog zichtbaar aan de horizon. Een tweede compacte groep bestond uit Artemis Bleu, Daguet 5, Il Mostro en Wind Whisper. Opvallend: bij het naderen van het eerste grote merkteken van het parcours lagen de eerste tien eenrompers op het water binnen zeven zeemijl van elkaar.

In het IRC-klassement op berekende tijd is het nog veel te vroeg om conclusies te trekken. Voorlopig leidde Pace zowel in het algemeen klassement als in IRC 1, voor Django 7X en Balthasar. Met slechts een fractie van de 606 zeemijl afgelegd, zijn die vroege handicapposities met de nodige voorzichtigheid te benaderen: wat nog komt, kan het klassement grondig door elkaar schudden.

Calamity en Optimus Prime leiden, de Straat van Messina wacht

Bij de meerrompers had Calamity op het water een voorsprong van elf zeemijl uitgebouwd op Luke Seawalker, met Garbina J als derde. Bij de Class40’s was het veel krapper: Optimus Prime had een minieme voorsprong van één zeemijl op zowel Flamingo Rosso als Stella Nova, wat een boeiende eerste nacht belooft.

Omdat de wind naar verwachting zou afnemen in de loop van de avond, kon de vooruitgang op de eerste etappe richting Capo Passero cruciaal blijken. Wie ten noorden van dat punt geraakt voor de wind wegvalt, kan een belangrijk voordeel halen.

Daarna wacht de beruchte Straat van Messina, en de voorspelde grillige wind langs de noordkust van Sicilië belooft nog meer tactische uitdagingen. De vloot kende een spectaculair vertrek, maar de echte strijd is nog maar net begonnen.

Over de Rolex Middle Sea Race

De Rolex Middle Sea Race wordt georganiseerd door de Royal Malta Yacht Club en werd in 1968 opgericht door die club samen met de Royal Ocean Racing Club. Start en finish liggen in Malta: vanuit de Grand Harbour van Valletta trekt de vloot door de Straat van Messina, rondt ze de actieve vulkaan Stromboli voor de noordkust van Sicilië, vaart ze westwaarts langs de Eolische en de Egadische Eilanden en draait ze vervolgens zuidwaarts naar Pantelleria en Lampedusa, om daarna terug te keren naar de finish. De race vindt meestal eind oktober plaats en trekt zowel professionele als corinthische bemanningen.

Vorig jaar won de Mills 72 Balthasar van Louis Balcaen de 46e editie in het algemeen klassement, na een racetijd van 02d 22:00:33. Van de 117 starters in 2025 haalden er 110 de finish.

Ferrari heeft deze week aan de internationale pers zijn Hypersail getoond, de foilende 100-voeter van architect Guillaume Verdier waarvan de bouw in een loods nabij Pisa de laatste fase ingaat. Deze informatie uit de rondgang voor journalisten stond onder embargo tot vrijdag 16 oktober, 12 uur. De eerste vaartesten zijn gepland voor het einde van het eerste kwartaal van 2027. Ferrari presenteert de boot als “de eerste energetisch zelfvoorzienende foilende oceaanmonohull ter wereld” – een Imoca XXL met technologie die rechtstreeks uit Maranello komt.

De werf ligt op tien minuten rijden van het centrum van Pisa, langs het Navicelli-kanaal dat Pisa met Livorno verbindt, het epicentrum van de lokale superjachtbouw. Geen blinkende nieuwbouw, maar twee onopvallende hangars.

“Deze plek was volledig leeg toen we hier vier jaar geleden aankwamen, er stonden alleen muren. We hebben alles zelf ingericht”,

aldus Matteo Lanzavecchia, chief technical officer van het Hypersail-project en tevens verantwoordelijk voor de sportwagenprogramma’s van Ferrari.

De geheimhouding was navenant: de tien uitgenodigde journalisten – twintig andere collega’s en drie contentmakers volgden later – moesten een geheimhoudingsverklaring tekenen en kregen een sticker op de camera van hun smartphone. Foto’s en video’s waren verboden, een veiligheidsagent zag erop toe.

Een Verdier-ontwerp met bustle, geregeld door Flight Control

In de eerste hangar staat de gedekte romp, in een gele en matgrijze livrei. De afmetingen imponeren: 100 voet lang (30,50 meter) en maximaal 23,5 meter breed met uitgeklapte foils. De hand van Verdier is meteen herkenbaar aan de bustle, de centrale rompvorm die als een trimaranmiddenromp van voor naar achter loopt. Dat concept ontwikkelde de Fransman eerder met Emirates Team New Zealand op de AC75 die de laatste America’s Cup won, en daarna op de recente Imoca’s DMG Mori Global One en Groupe Dubreuil.

“Guillaume heeft de uitgangsideeën aangereikt, maar daarna hebben we meer dan 20 CFD-rekeniteraties uitgevoerd voor we de definitieve rompvorm vastlegden. Dat liet ons toe wijzigingen aan te brengen”,

vertelt Lanzavecchia, die met een twintigtal speciaal vanuit Maranello gedetacheerde ingenieurs aan het ontwerp werkte.

“In de autowereld hebben we veel ervaring met numerieke stromingssimulatie. Het grote belang voor ons was de methodes van het oceaanracen te begrijpen en tegelijk een frisse blik in te brengen. Onze andere achtergrond liet ons toe andere oplossingen voor te stellen.”

“Het doel van de bustle is de boot te helpen loskomen, maar ook het natte oppervlak maximaal te beperken eenmaal in de vlucht. De licht gebogen vorm is bovendien geoptimaliseerd om het stuiteren op te vangen als de boot het water raakt”,

legt technical team leader Marco Guglielmo Ribigini uit. Een kim over de volledige lengte voert het water naar de zijkanten af – een tweede kim vooraan op de bovenromp doet hetzelfde – en achteraan is de rompdikte tot een minimum herleid.

“Vanaf het laagste punt van de kiel tot het wateroppervlak kunnen we de vlucht technisch regelen tot 1,50 meter hoogte, dat is bijna 5 meter op dekniveau. We willen zo hoog mogelijk vliegen om de weerstand te verlagen, maar hoe hoger, hoe delicater de controle. We zoeken dus het evenwicht tussen hoog vliegen en de romp dicht genoeg bij het wateroppervlak houden om te vermijden dat lucht zich onder de romp wringt.”

De vlieghoogte wordt automatisch gestuurd door het intern ontwikkelde Flight Control-systeem:

“We hebben onze algoritmes voor de regeling van trim en rol van de wagens aangepast om deze vluchtcontroller te ontwerpen, die actief de flaps van de aanhangsels stuurt om de boot perfect stabiel te houden.”

Zonnepanelen, windturbines en volledige energieautonomie

De rondgang van achter naar voor toont hoe extreem de aerodynamica van de imposante, volledig gesloten cockpit – met aan weerszijden twee schuifdeuren – is doorgedreven, in de lijn van wat Verdier in de Imoca-klasse ontwikkelde. De Hypersail wordt gevaren door tien bemanningsleden. Van voordek tot spiegel, roof inbegrepen, is de boot bedekt met zonnepanelen: 100 m² in totaal.

Die energieautonomie is een van de grote innovaties van het project: geen fossiele brandstoffen aan boord, terwijl de energiebehoefte – vooral voor de systemen die de aanhangsels aansturen – zeer hoog ligt.

“Het beheer van die systemen verbruikt veel energie”,

bevestigt Lanzavecchia,

“maar het is een domein waarin we recent enorm zijn vooruitgegaan, onder meer met de ontwikkeling van onze eerste elektrische wagen, de Ferrari Luce. We hebben al die knowhow naar de boot overgedragen.”

“Het basisidee was niet afhankelijk te zijn van één energiebron”,

vult Ribigini aan.

“Daarom zijn de zonnepanelen verdeeld over 16 onafhankelijke secties: als een cel of paneel breekt, blijven de andere produceren. Achteraan zijn er drie posities voorzien voor windturbines, bruikbaar van 0 tot 80 knopen, maar we zullen ze niet allemaal tegelijk monteren. Als onze verbruiksberekeningen kloppen, volstaan er één of twee ruimschoots.”

De Ferrari-ingenieurs draaiden ook hier talloze simulaties: batterijniveau, verbruik voor de bootcontrole en de oogstcapaciteit naargelang de geografische positie ten opzichte van de zon en de schijnbare windkracht, aan de wind of voor de wind – alle parameters zitten in de numerieke modellen.

AC75-geometrie in de foils en een grootzeiltraveller tot 40 ton

Langs stuurboord, op 5 meter hoogte, passeert de rondleiding de uitsparing in het boord voor de foils, een langsscheepse box in het voordek voor de voorzeilen en, bij de boeg, een boegspriet van 3 meter waarop die voorzeilen worden aangeslagen. Het zeilplan van North Sails meet maximaal 462 m² en omvat een dubbelwandig grootzeil zoals op de AC75’s.

“Dat laat toe de bolling bij te stellen en biedt een veel breder gebruiksbereik. Het levert veel meer vermogen met een beperkte masthoogte van 35 meter, dus minder traagheid en gewicht, en een lager aerodynamisch drukpunt”,

aldus Ribigini.

“Vooraan zal de Hypersail “80 procent van de tijd onder J2 varen. We krijgen ook een J3 en denken na over een grotere jib top voor zeer lichte wind, met name voor de testfases in archimedische modus of bij het begin van de vlucht. En uiteraard een J5 voor storm. De grootzeiltraveller is berekend op een belasting van 40 ton; de roterende mast werd gebouwd bij Southern Spars in Nieuw-Zeeland.”

In de tweede hangar liggen de aanhangsels uitgestald als museumstukken, elk met een verklarend paneel. Ook hier duizelen de afmetingen, met geometrieën die dicht bij die van de AC75’s aanleunen: een foilarm van 6,50 meter, een kantelkiel van 35 graden met een draagvlak waarvan de halve spanwijdte (4,80 meter) overeenkomt met de lengte van de Hypercar F80, een carbon roer met bulb en titanium flaps op alle aanhangsels,

“een materiaal dat beter bestand is tegen cavitatie”.

Lanzavecchia over de materiaalkeuze:

“Voor de foil wilden we een zeer smal profiel. We hebben dus een speciale sandwichconstructie van composiet en titanium ontwikkeld om een hoge sterkte te behouden bij een beperkt gewicht. Daarvoor hebben we talrijke multimateriaalsimulaties uitgevoerd, een procedé dat we bijvoorbeeld gebruiken voor het dak van onze wagens.”

Als “dé grote innovatie” presenteerde Ferrari tot slot de winch by wire, die de journalisten ook zelf mochten testen. Het systeem zet de menselijke kracht aan de grinderzuil om in elektrische energie, die gecentraliseerd en in realtime herverdeeld wordt naar het zeilplan. Een bemanningslid kan zo zijn kracht vermenigvuldigen en belastingen tot 9 ton aan de zuil aan.

“Het systeem is afgeleid van de ophanging van de Ferrari Purosangue en doorontwikkeld voor de Hypersail”, zegt Ribigini. Lanzavecchia: “We hebben het daarna gebruikt om de by-wire versnellingsbak van de toekomstige Ferrari 12 Cilindri Manuale te ontwerpen – het bewijs dat innovaties van de Hypersail ook naar onze serieauto’s kunnen doorstromen.”

Communicatiedirectrice Maria Conti vatte het project samen:

“De Hypersail is niet zomaar een boot, het is een nieuwe Ferrari, een innovatielaboratorium.”

En het budget?

“Er is altijd een budgettaire limiet, maar laat ons zeggen dat het plafond in dit geval zeer hoog ligt”,

glimlacht Ribigini.

Over het Hypersail-project

Ferrari kondigde Hypersail aan op 25 juni 2025 in Maranello, met oceaanzeiler Giovanni Soldini – elf jaar lang het gezicht van het Maserati-zeilprogramma – als team principal en Guillaume Verdier als architect. Het project geldt als onderzoeks- en ontwikkelingsplatform voor oceaanzeilen, met vluchtcontrole-software en energieautonomie als speerpunten. Over een wedstrijdprogramma hebben Ferrari en Soldini zich tot op heden niet uitgesproken.

Fris en wisselvallig weekend. Via een noordelijke stroming wordt koelere en onstabiele maritieme polaire lucht wordt aangevoerd.

Aan de voorzijde van een koufront, verbonden aan een diepe depressie voor de Noorse Kust, wordt via een zuidelijke stroming nog zachte maritieme subtropische lucht aangevoerd. Deze namiddag vrijdag 16 oktober 2026 passeert het koufront onze kust, waarna via een noordelijke stroming koelere en onstabiele maritiem polaire lucht wordt aangevoerd. Morgen zaterdag 17 oktober ’26 bouwt zich boven de Britse Eilanden een krachtig hogedrukgebied op. Maar tegelijkertijd vormt zich zaterdag 17 oktober ’26 een depressie boven Duitsland, die zich op de zuidoostelijke flank van hoog retrograad westwaarts verplaatst en zondag 18 oktober ’26 onze kust bereikt.

Zaterdag 17 oktober is het wisselend bewolkt met fikse buien, mogelijk vergezeld van onweer. Matig zicht in de buien. Maxima rond 14°C. Minima rond 12°C.

Wind op zee:  Krachtige wind (22-27 kt) uit NNO. Golven rond 1.8m, toenemend naar 2.2m.

Wind aan de kust: Vrij krachtige wind (17-21 kt) uit NNO, afnemend naar matig tot vrij krachtig (15-20 kt). Golven rond 1.6m, toenemend naar 1.8m.

Rukwinden: Tot 33 kt.

Opmerkingen: De aangevoerde lucht is onstabiel.

Zondag 18 oktober start wisselend bewolkt met nog kans op een bui. Tijdelijk wordt het droog met brede opklaringen. Na de middag is het betrokken met regen. Matig zicht tijdens de neerslag. Maxima rond 13°C. Minima rond 10°C.

Wind op zee: Vrij krachtige wind (17-21 kt) uit NO, afnemend naar matig tot vrij krachtig (15-20 kt). Golven rond 2.2m, afnemend naar 1.6m.

Wind aan de kust: Matige wind (11-16 kt) uit ONO. Golven rond 1.6m, afnemend naar 1.2m.

Rukwinden: Tot 27 kt.

Opmerkingen: De aangevoerde lucht is onstabiel.