SCA. Het klinkt gedragen, professioneel, competent… als de naam van een vliegtuigmaatschappij waar een kwaliteitslabel aan vast hangt (alvast niet slecht dus voor een toiletpapierfabrikant). Maar. De laatste tijd krijg ik aan de toog van mijn zeilclub meermaals een voorzichtige vraag: “Wat gaat er volgens jou mis bij team SCA?” Die vraag komt geheid van mannen. Oprecht geïnteresseerd en een beetje beschroomd kijken ze mij dan aan, op hun hoede, alsof ze snel de aftocht willen blazen bij een al te heftige reactie van mijnentwege.
Begrijpelijk. Het is tegenwoordig ontzettend gevaarlijk om iets in vraag te stellen wat vrouwen betreft. Het zal je maar overkomen. Word je daar ongewild tòch ontmaskerd als de seksistische macho-klootzak die je jaren geleden zorgvuldig hebt weggestopt in bijzijn van het andere geslacht. Neen, voorzichtigheid is geboden als man in tijden van Femen en andere oestrogene uitwassen van deze maatschappij.
Maar goed. Gààt er überhaupt iets mis bij Team SCA? Als ik de vraag terugkaats krijg ik behoedzaam als antwoord: ja, te veel communicatie, te weinig fysiek, gebrek aan ervaring.
Vrouwen zijn communicators, mannen zijn vechters
Ik schreef het eerder al. Vrouwen zijn beter in vrouwenzaken zoals samenwerking, groepsbinding, praten enz. Het feit dat Team SCA elke 10 minuten mijn facebookwall volspamt met berichten en weetjes bewijst voorlopig inderdaad dat ze veel beter zijn in communiceren dan in zeilen.
In 2012, twee jaar vòòr de start van de Volvo Ocean Race (toen er van andere teams nauwelijks sprake was en team SCA al volop aan het trainen) pleitte ik voor gemengde teams met als argument dat mannen nu eenmaal betere vechters zijn, goed in oorlog voeren.
En wat is een zeilwedstrijd anders dan tactiek en vechten, dan oorlog voeren?
SCA zit volop in een leerproces
Hoe meer de Volvo Ocean Race vordert hoe duidelijker zich hier een tendens aftekent. De mannen hebben géén vrouwen nodig om een etappe te winnen. De vrouwen daarentegen hebben tot op heden nog steeds niet bewezen dat ze zònder een stokje aan boord òòk een etappe kunnen scoren.
De eerste dagen kunnen de dames mee, daarna lopen ze meer en meer achterstand op. Een zwakkere fysiek zou hiervoor inderdaad een verklaring kunnen zijn. Dat verduidelijkt meteen ook waarom ze bij de inshore races wél meekunnen én zelfs winnen.
Ronduit not done vind ik echter de commentaar van schipper Sam Davies: “We hebben al zo veel geleerd, maar leren is een lang proces en we zijn maar net op weg in die grote leercurve”.
Eh? Ze zijn verdomme het best voorbereidde en gecoachte team dat ooit aan de start van de Volvo ocean Race verscheen!
En als je naar het einde de Volvo Ocean Race toe nog volop in een leerproces zit, ben je dan wel correct bezig tegenover je sponsors en het brand waarvoor je staat?
Marketing en roze pakjes staan lijnrecht tegenover vrouwenemancipatie
Nog een bedenking. Wat wil het merk en vooral de vrouwen nu eigenlijk bewijzen? Waarom jezelf perse profileren als vrouwenteam?
Van het merk snap ik het wel. Eén en ander heeft te maken met marketing. Wat spreekt meer tot de verbeelding dan een stel jonge, knappe atletische vrouwen die in een zeilboot rond de wereld sjezen? Hebben de Dolle Mina’s het dààr dan niet moeilijk mee? Hoe seksistisch is het niet om een stel vrouwen in een roze pakje te hijsen en ze vervolgens fotogeniek de aardbol rond te sturen?
Welke boodschap geef je dan?
En het team zélf? Heeft SCA zich tot taak gesteld de kloof te dichten tussen vrouwen en zeilen? Willen ze de mannen het nakijken geven?
Ach ja, types waar ik niet vrolijk van word zullen vast wel vinden dat de welgesteldheid der vrouw van zulke projecten afhangt.
In volle verwachting voor de kortere etappes
Aldoor beducht voor valse hoop vrees ik dus dat er toch nog flink wat water naar de zee zal moeten vloeien vooraleer de vrouwen triomfantelijk de mannen voorbij zeilen. Alhoewel de kortere etappes de vrouwelijke kansen nu toch zouden moeten verhogen.
Sta mij derhalve toe dat ik me met de nodige reserves instel op de rest van de Volvo Ocean Race wat betreft team SCA (en in één moeite door òòk met het verdere verloop van de hele huidige vrouwenemancipatie).
En vòòr alle Dolle Mina’s der Nederland en omstreken het weer eens op het schampere toontje zetten dat gebruikelijk is op sociale media. Ik vind de vrouwen van Team SCA best dapper én professioneel én sympathiek én flink én sterk én roze… Daarvoor hoeven ze van mij niet eens te winnen. (al zou het wèl leuk zijn natuurlijk)
