HARWICH (GBR) Vrijdagmorgen, met een kwartier uitstel, vertrok de Brits/Nederlandse vloot in twee groepen vanachter de banken voor de kust van Harwich. Mooi windje, de droom van alle zeilers, maar wel heel veel “kruisrak, waardoor er hard zou moeten worden gewerkt, deze editie van de 180 mijl lange North Sea Race.
…hele grote contrabassen op het water
Alle schepen die de lange afstand varen, werden in een start weggeschoten. De kleinere schepen volgden 10 minuten later voor hun kortere afstand terug naar Scheveningen. Een indrukwekkend gezicht met dito geluiden. Vooral de grotere schepen genereren een prachtig zwaar geluid bij het vieren van de genua’s. De romp lijkt dan een grote bas box en de schoot werkt als een snaar. Al met al dure instrumenten, die hele grote contrabassen op het water.
een knal rood grootzeil…
Door de snelheidsverschillen ontstaat dan al binnen een uur een prachtig soort lint van zeilen van verschillende kleuren aan de horizon. Deze keer een nieuw kleurtje in dat lint. Was de kleur van zeildoek ooit beige of wit, door kevlar en koolstof kwamen zwart, cola, bruin en goud op het water terecht. Nu een boot, die naar verwachting nog een aantal zal doen laten volgen, team Audi, die de primeur had met een knal rood grootzeil…
Na de gebruikelijke schermutselingen voor de kust, en twee lange bezeilde rakken, begonnen de schepen later die avond aan een kruisrak van Shipwash tot aan Smith Knoll. Het werd voor de schepen van een gemiddelde maat een lange, koude nacht. Zelfs hele sterke magen kregen last en toen in de vroege ochtend de boei kon worden gerond, waren de bemanningen heel erg toe aan een warme slaapzak. Bij de boei bleken een aantal verrassingen, met als conclusie, dat de schepen die heel dicht onder de kust bij Lowestoft waren gekropen daar veel winst hadden geboekt door minder tegenstroom. Het traditionele melden bij Smith Knoll lijkt, zo midden in de nacht, op een ouderwets hoorspel; de Nederlanders roepen in hun beste Engels Yarmouth Coastguard op en worden elke paar boten overtroffen door een Britse deelnemer.
Deze keer, naast de spanning van de positie bij deze nachtelijke ronding, een prachtige conversatie tussen de “Happy” van John van der Starre en de bemanning van de “Delft Challenge”, een Mumm 30, die met een studenten bemanning de Tour de France gaan varen en druk aan het trainen zijn voor deze uitdaging. De mannen van Delft bleken een probleem aan de verstaging te hebben en zouden naar huis moeten varen op de motor. Voor deze afstand was er niet voldoende diesel aan boord, en ze zouden spoedig contact met de andere schepen verliezen. Er werd om diesel gevraagd en de “Happy” zette een jerrycan overboord met daaraan een zwemvest. Alle andere schepen in de buurt zaten aan de marifoon gekluisterd om van dit stukje ” Hollands Glorie” niets te missen. De dame van Yarmouth Coastguard zorgde voor de hoogst denkbare luisterdichtheid, door de operatie het nodige, professionele, cachet te geven.
De wind zorgde na de boeironding voor veel plezier aan boord van de schepen. Ruim varend, later onder spinnaker de weg vervolgend, vlogen de schepen naar de thuishaven. Een van de snelste edities van deze klassieker, waar het eigenlijk gebruikelijk is, dat het grootste deel van de vloot ‘s nachts binnenkomt en dan massaal aan het bier gaat in het “Bootenhuys”. Nu leek het meer op een hele drukke IJspegel wedstrijd, omdat nu werd geklonken op een succesvolle oversteek omstreeks het gangbare borreluur. De prijsuitreiking volgt zondagmiddag om 16,00 uur in de visafslag, waar deelnemers hun ogen weer uit zullen kijken naar het historische zilverwerk wat het Engelse comité opnieuw zal uitreiken met zeer betrouwbare assistentie van Wethouder Stolte.
Volg de NSR 2004 via:
www.nsr.nl
