De Nederlandse catamaranzeilster Ingrid Bakker is weer terug in het land. Bakker was na het WK Formule 18 gevraagd de GT300 catamaran zeilrace te komen zeilen in de warme wateren van de Golf van Mexico. Als eerste vrouwelijke schipper ooit bij dit evenement was het voor zowel de organisatie als haarzelf een ware happening. Ondanks een ‘onaangename verrassing’ kijkt zij tevreden terug op haar avontuur. Een verslag van Ingrid vanaf de trampoline.
Bij aankomst vorige week zaterdag in Texas lag haar Nacra Infusion al klaar. Snel het water op en inslingeren. Samen met haar teamgenoot Aaron McCulley (Team Ki-Hara) zeilden ze als training een groot deel van de eerste etappe. Enthousiast kwam het team van het water, een onaangename verrassing kwam een paar dagen later. “Bij het opmeten van de roeren was er ineens een verschil van 4mm ontstaan. Vreemd, we hadden immers geen verstelbare crossbar. Voor de openingsceremonie besloten we nog even het water op te gaan. Na een paar mooie golven te hebben getrotseerd bleek één romp vol te staan met water. Oorzaak: een gespleten romp. Direct pakte iedereen de telefoon en begon rond te bellen voor een andere catamaran. Uiteindelijk konden we een Hobie Tiger krijgen, 4 uur rijden bij ons vandaan. Alle zeilteams, organisatie en shorecrew hebben ’s nachts geholpen de boot vaarklaar te maken. Vijf minuten voor het startsein waren we gereed!”, vertelt Bakker enthousiast.
Lastige eerste racedag
De eerste etappe van de Great Texas 300 van South Padre naar Mustang beach bleek geen eenvoudige opgave. Het onvoldoende kunnen testen van hun nieuwe boot bleek hun te nekken. “We kregen z’n 20 knopen wind te verduren. Helaas bleek de roeren omhoog te klappen bij hoge snelheden. Dan is het best lastig sturen als je met z’n tweeën in de draad hangt! Uiteindelijk zijn we slechts één keer omgeslagen, maar lagen letterlijk ondersteboven. Na zo’n 20 minuten konden we onze race vervolgen, maar de rest van het veld was al uit het zicht verdwenen. Het was daarna varen op de Tacktick (de GPS was defect geraakt). Met een achterstand van 1 uur en 40 minuten kwamen we over de finish. Op het strand hebben we de boot direct onder handen genomen. Toen pas merkte ik hoe verwend ik was geraakt in Nederland. Als we iets nodig hadden was het altijd voorhanden, nu werd het een ware speurtocht op zoek naar de juiste onderdelen”, lacht Bakker.
Aangenaam gezelschap onderweg
De tweede racedag stond er een mooie bries van zo’n 15-20 knopen. De roeren bleven keurig op hun plaats waardoor ze lange tijd een tweede positie hadden in het veld. Bakker:“Het begin van de race was aardig choppy met goede wind. Onze Tiger knalde er goed doorheen en we knalden al reachend over de andere boten heen. Het was een hele belevenis om onder toeziend oog van dolfijnen lekker heen en weer te lopen en vanuit de trapeze met de traveler heen en weer te knallen! Uiteindelijk zakte de wind in moesten we het aan de wind afleggen tegen de andere boten.”
Na twee lange dagen op zee was de derde racedag een relatief korte race. De hele race waren ze in een hevige strijd verwikkeld met team Quicksilver en Monkey Business, geruime tijd op een tweede positie. “Het is uiteindelijk een close finish geworden. Net als de vorige race liet ik het in het laatste stuk liggen op bootsnelheid. Maar we hebben heerlijk kunnen varen en waren blij met onze vierde plaats”.
Alles draaide om zelfvertouwen en strategie
“De laatste racedag was werkelijk een top dag! Een bries van 10 knopen, zonnig en beetje vlagerig. We wisten dat het aan zou komen op strategie en zelfvertrouwen. Zonder schoentjes in mijn surfshort gingen we van start. Iedere vlaag en golf pakten we op het juiste moment, in no-time lagen we op de eerste plaats. Halverwege de race stonden we voor een belangrijke keuze: op zee blijven of naar de kust? Uiteindelijk besloten we de aanval in te zetten door op zee te blijven omdat de wind daar aantrok. Direct zagen we onze voorsprong uitlopen, de andere teams waren naar de kust gedoken. De uiteindelijk winnaars kozen op het laatste moment ook voor zee en pakten ons op bootsnelheid. Toch wisten we als derde onze catamaran op het strand te parkeren!”,vertelt Bakker trots.
Bakker:“Het was na de race ontzettend leuk om van iedereen felicitaties in ontvangst te mogen nemen. Tijdens de speech vertelde overall winnaar John Tomko dat het wel eens heel spannend kon worden als ik een competitieve boot zou hebben gehad. Volgend jaar ben ik er weer bij, een groot aantal sponsoren heeft zich al gemeld waardoor het evenement is veiliggesteld. Maar dit keer natuurlijk zonder materiaalproblemen!”
Meer informatie en uitslagen zijn te vinden op www.gt300.com en www.facebook.com/GreatTexas300
Foto: GT300
