Gerd-Jan Poortman is wegens een blessure aan zijn arm uitgeschakeld voor de zevende etappe van de Volvo Ocean Race. De Nederlandse voordekker wordt vervangen door de Nederlandse zeiler en het reserve-teamlid Timo Hagoort.

“Ik heb waarschijnlijk door overbelasting een infectie aan mijn elleboog opgelopen,” zegt Gerd-Jan Poortman vanuit Newport. “Enkele dagen geleden kreeg ik er last van. Ik zit aan de antibiotica en aan de pijnstillers. Volgens de artsen is het niet zeker dat het binnen vier dagen te genezen is. Mocht het wel op tijd genezen voor de start van de volgende etappe, mag ik het in ieder geval niet teveel belasten. Omdat de volgende etappe loodzwaar is en je van start tot finish volle bak gaat, heb ik samen met onze manueel therapeut Mark Haak en schipper Bouwe Bekking het besluit genomen dat ik niet meevaar naar Lissabon.”
“Gerd-Jan heeft een slijmbeursontsteking opgelopen aan zijn elleboog,” vult manueel therapeut Mark Haak aan. “Een slijmbeurs kan ontstoken zijn door een bacterie of gewoon geïrriteerd zijn, maar in beide gevallen moet het behandeld worden en is het niet op tijd genezen voor de etappestart.”

“Ik ben de voordekker en krijg de meeste klappen. Fysiek is het de zwaarste taak aan boord, dus de kans op dit soort blessures is altijd aanwezig,” vervolgt Gerd-Jan Poortman. “Ik heb gelukkig tot nu toe alle etappes kunnen meevaren, inclusief het ronden van Kaap Hoorn, dus ik ben in feite al de wereld rond geweest. Natuurlijk ben ik teleurgesteld, maar ik vind het vooral moeilijk om het team in de steek te laten. In Lissabon stap ik weer op en vaar ik de race uit. Timo is een harde werker en een prima vervanger. En Rokas is inmiddels zover opgeleid dat hij de rol van eerste voordekker op zich kan nemen.”

“Hoewel Timo Hagoort eigenlijk ons reserve-teamlid is voor de twee zeilers onder de dertig jaar, wilde ik iemand hebben die al eerder op de boot gezeild had,” zegt Bouwe Bekking. “En Timo heeft in de voorbereiding op de Volvo Ocean Race heel veel met ons gevaren, dus daarom is de keus op hem gevallen.”

“Ik werd vanmiddag gebeld door Team Brunel directeur Gideon Messink,” vertelt Timo Hagoort vanuit Nederland. “Toen hij vertelde dat ik mee mag varen naar Lissabon slaakte ik heel kort een kreet van vreugde en direct daarna vroeg ik wie er vervangen moest worden. Ik ken Gerd-Jan goed, heb heel veel van hem geleerd en had graag met hem de plas over gezeild. Sinds ik reserveteamlid werd is het team enorm gegroeid, dus ik weet niet precies welke rol ik zal krijgen. Ik blijf zo hard mogelijk werken en mijn kracht is dat ik multifunctioneel inzetbaar ben. Ik kan trimmen en op het voordek werken.”

SCA. Het klinkt gedragen, professioneel, competent… als de naam van een vliegtuigmaatschappij waar een kwaliteitslabel aan vast hangt (alvast niet slecht dus voor een toiletpapierfabrikant). Maar. De laatste tijd krijg ik aan de toog van mijn zeilclub meermaals een voorzichtige vraag: “Wat gaat er volgens jou mis bij team SCA?” Die vraag komt geheid van mannen. Oprecht geïnteresseerd en een beetje beschroomd kijken ze mij dan aan, op hun hoede, alsof ze snel de aftocht willen blazen bij een al te heftige reactie van mijnentwege.

Begrijpelijk. Het is tegenwoordig ontzettend gevaarlijk om iets in vraag te stellen wat vrouwen betreft. Het zal je maar overkomen. Word je daar ongewild tòch ontmaskerd als de seksistische macho-klootzak die je jaren geleden zorgvuldig hebt weggestopt in bijzijn van het andere geslacht. Neen, voorzichtigheid is geboden als man in tijden van Femen en andere oestrogene uitwassen van deze maatschappij.

Maar goed. Gààt er überhaupt iets mis bij Team SCA? Als ik de vraag terugkaats krijg ik behoedzaam als antwoord: ja, te veel communicatie, te weinig fysiek, gebrek aan ervaring.

Vrouwen zijn communicators, mannen zijn vechters
Ik schreef het eerder al. Vrouwen zijn beter in vrouwenzaken zoals samenwerking, groepsbinding, praten enz. Het feit dat Team SCA elke 10 minuten mijn facebookwall volspamt met berichten en weetjes bewijst voorlopig inderdaad dat ze veel beter zijn in communiceren dan in zeilen.

In 2012, twee jaar vòòr de start van de Volvo Ocean Race (toen er van andere teams nauwelijks sprake was en team SCA al volop aan het trainen) pleitte ik voor gemengde teams met als argument dat mannen nu eenmaal betere vechters zijn, goed in oorlog voeren.

En wat is een zeilwedstrijd anders dan tactiek en vechten, dan oorlog voeren?

SCA zit volop in een leerproces
Hoe meer de Volvo Ocean Race vordert hoe duidelijker zich hier een tendens aftekent. De mannen hebben géén vrouwen nodig om een etappe te winnen. De vrouwen daarentegen hebben tot op heden nog steeds niet bewezen dat ze zònder een stokje aan boord òòk een etappe kunnen scoren.

De eerste dagen kunnen de dames mee, daarna lopen ze meer en meer achterstand op. Een zwakkere fysiek zou hiervoor inderdaad een verklaring kunnen zijn. Dat verduidelijkt meteen ook waarom ze bij de inshore races wél meekunnen én zelfs winnen.

Ronduit not done vind ik echter de commentaar van schipper Sam Davies: “We hebben al zo veel geleerd, maar leren is een lang proces en we zijn maar net op weg in die grote leercurve”.

Eh? Ze zijn verdomme het best voorbereidde en gecoachte team dat ooit aan de start van de Volvo ocean Race verscheen!

En als je naar het einde de Volvo Ocean Race toe nog volop in een leerproces zit, ben je dan wel correct bezig tegenover je sponsors en het brand waarvoor je staat?

Marketing en roze pakjes staan lijnrecht tegenover vrouwenemancipatie
Nog een bedenking. Wat wil het merk en vooral de vrouwen nu eigenlijk bewijzen? Waarom jezelf perse profileren als vrouwenteam?

Van het merk snap ik het wel. Eén en ander heeft te maken met marketing. Wat spreekt meer tot de verbeelding dan een stel jonge, knappe atletische vrouwen die in een zeilboot rond de wereld sjezen? Hebben de Dolle Mina’s het dààr dan niet moeilijk mee? Hoe seksistisch is het niet om een stel vrouwen in een roze pakje te hijsen en ze vervolgens fotogeniek de aardbol rond te sturen?

Welke boodschap geef je dan?

En het team zélf? Heeft SCA zich tot taak gesteld de kloof te dichten tussen vrouwen en zeilen? Willen ze de mannen het nakijken geven?

Ach ja, types waar ik niet vrolijk van word zullen vast wel vinden dat de welgesteldheid der vrouw van zulke projecten afhangt.

In volle verwachting voor de kortere etappes
Aldoor beducht voor valse hoop vrees ik dus dat er toch nog flink wat water naar de zee zal moeten vloeien vooraleer de vrouwen triomfantelijk de mannen voorbij zeilen. Alhoewel de kortere etappes de vrouwelijke kansen nu toch zouden moeten verhogen.

Sta mij derhalve toe dat ik me met de nodige reserves instel op de rest van de Volvo Ocean Race wat betreft team SCA (en in één moeite door òòk met het verdere verloop van de hele huidige vrouwenemancipatie).

En vòòr alle Dolle Mina’s der Nederland en omstreken het weer eens op het schampere toontje zetten dat gebruikelijk is op sociale media. Ik vind de vrouwen van Team SCA best dapper én professioneel én sympathiek én flink én sterk én roze… Daarvoor hoeven ze van mij niet eens te winnen. (al zou het wèl leuk zijn natuurlijk)

Team Brunel met schipper Bouwe Bekking zet Adam Minoprio (NZL) in voor de laatste 3 etappes. Dat maakte het Nederlandse team, dat de zesde etappe als derde finishte vandaag bekend. Minoprio is tot nog toe de jongste wereldkampioen match racen en eindigde in zijn debuut Volvo Ocean Race op de tweede plaats overall.

Minoprio vervangt de Spaanse Javier de la Plaza, die vanwege andere zeilverplichtingen de bemanning verlaat. De 29-jarige nieuwkomer brengt een aanzienlijke dosis ervaring als zowel inshore als offshore zeiler met zich mee.

Op zijn zevende maakte hij kennis met het wedstrijdzeilen. Op 11-jarige leeftijd werd hij nationaal kampioen in de Optimist en een jaar later zeilde hij zijn eerste wereldkampioenschap in dezelfde klasse.
In 2009, Minoprio was toen 24, werd hij de jongste zeiler ooit die de wereldtitel in het match racen wist te veroveren. Daarmee behoort hij tot de elitaire groep van collega’s zoals Chris Dickson, Dean Barker en Russell Coutts.

In de Volvo Ocean Race 2011-12 finishte hij als tweede met CAMPER/Emirates Team New Zealand. Dat deed hij als stuurman en trimmer van de Nieuw-Zeelandse boot. Begin 2014 was Minoprio vleugeltrimmer van het America’s Cup team Luna Rossa. Met het terugtrekken van het Italiaanse syndicaat ontstond er ruimte voor een nieuwe uitdaging. “De Volvo Ocean Race vraagt fysiek meer van je dan inshore races rondom de boeien”, aldus de Nieuw-Zeelander.

“Het is een eer dat Bouwe Bekking mij vraagt om Team Brunel te versterken. Samen met de America’s Cup is de Volvo Ocean Race de top van de zeilsport. Ik denk dat mijn kennis en vaardigheden het mij mogelijk maken om bij te dragen aan de ontwikkeling en prestatie van Team Brunel. Ik ga altijd voor het hoogst haalbare resultaat.”

Bekking voegde daaraan toe: “Adam heeft al de Volvo Ocean Race gevaren en hij is wereldkampioen match racen geweest. Als ervaren match racer kan hij net het verschil maken in de laatste 3 korte etappes.”
De zes boten sterke vloot bindt aanstaande zaterdag 16 mei de strijd aan in de Team Vestas Wind In-Port Race. Een dag later start de zevende etappe richting Lissabon, terug naar Europa.

Abu Dhabi Ocean Racing gaat aan de leiding met 6 punten voorsprong op Dongfeng Race Team. Team Brunel staat derde met een achterstand van 10 punten op de koploper. Om een plaats in het klassement te stijgen, moeten Bekking en zijn mannen 4 punten goedmaken.