Op de dertiende dag van de RORC Transatlantic Race passeerden de Botin 52 Tala (GBR) van David Collins en de Botin 52 Caro (CH) van Max Klink de finishlijn buiten Camper & Nicholsons Port Louis Marina en voltooiden zo de RORC Transatlantic Race. 

In de achtjarige geschiedenis van de race is er nooit zo hevig gestreden om een eerste plaats. De VO65 Sisi (AUT) van het Austrian Ocean Race Project heeft de race ondertussen ook beëindigd.  De OCR 50 Club Five Oceans (FRA), geschipperd door Quentin le Nabour, finishte in de vroege uren van 20 januari.

De meest spannende strijd binnen de vloot
IRC Zero, werd aangekondigd als de meest spannende strijd binnen de vloot voor de 2022 RORC Transatlantic Race. De ontmasting van de Botin 56 Black Pearl (GER), die veilig op de Canarische Eilanden binnenliep, resulteerde in een strijd tussen twee hi-tech vijftig-voeters die vochten om de klasse en om de algemene overwinning.

Tala heeft IRC Zero gewonnen door het parcours af te leggen in een tijd van 11 dagen 10 uur 13 minuten 9 secs. Tala staat ook tweede in het algemeen klassement, iets meer dan een uur achter de machtige Comanche na IRC-tijdcorrectie. Caro was slechts een uur achter Tala op het water – een virtuele fotofinish na meer dan 3.000 mijl racen. Caro is een nieuw Botin ontwerp dat pas aan haar tweede race deelneemt en de eerste transatlantische. Caro is tweede in IRC Zero en derde overall. Ondanks de teleurstelling dat ze niet gewonnen heeft, heeft het Caro team gejuicht na het voltooien van de race. Caro en Tala verheugen zich op de volgende strijd, die in februari zal plaatsvinden tijdens de RORC Caribbean 600. 

Tala is de eerste aangepaste TP52 die een poging heeft gedaan om de RORC Transatlantic Race te varen en wordt verondersteld de eerste in zijn soort te zijn die een transatlantische race van west naar oost heeft voltooid. De Tala is al enkele jaren een bekende deelnemer aan de RORC. De boot werd echter speciaal voor de race aangepast.

Tala’s schipper en eigenaar David Collins sprak in de haven: “Het begon allemaal toen Pete Redmond (Tala-bemanning) gekscherend zei: laten we de RORC Transatlantic Race doen en ik zei ‘waarom niet?’ We hebben er altijd van gedroomd om het schip dagenlang benedenwinds te sturen, dus besloot ik om deze race te doen en daarna de RORC Caribbean 600.”

Tala werd speciaal aangepast
Zodra de beslissing om te racen was genomen, werd Tala aangepast in haar thuishaven in Hamble UK, specifiek voor extra waterdichtheid. Het werk omvatte het maken van een op maat gemaakte behuizing voor het hoofdluik en extra lenspompen benedendeks. Tala werd vervolgens over 1.500 mijl naar Lanzarote gevaren voor de start.

“We hebben een paar dagen aan de start gevaren en daar hebben we van genoten,” vervolgt David Collins. “Een lagedruksysteem beïnvloedde de race en onze vloot had verschillende opvattingen over wat te doen. Black Pearl ging naar het zuiden en Caro naar het noorden. Tala’s navigator, Campbell Field vond de extra afstand rond de top niet leuk, maar wij wilden van de slinger van het systeem gebruik maken, dus nam hij de beslissing om het laag gewoon te omzeilen.”

Meest directe koers
De koers van Tala was de meest directe, maar dat betekende dat het team en de boot slechte weersomstandigheden zouden ervaren met 35 knopen wind, verwarde zeeën en een grillige windrichting.

Schokkende laatste 24 uur
David Collins: “Tala is een goede boot, maar ze heeft geleden. We hadden er veel vertrouwen in dat ze de omstandigheden aan zou kunnen, maar helaas werd de elektronica aan boord uitgeschakeld door het binnendringende water. We verloren zowat alle elektrische systemen, inclusief de YB Tracker, onze mogelijkheid om weergegevens en de positie van andere boten te downloaden. We lagen een tijdje in de luwte, maar toen bereikten we een goede shift en kwamen we krachtig uit de laagte in de passaatwinden.”

Met de elektronica in gevaar, racete Tala effectief op kompas en het weer dat ze konden zien. Het team had geen informatie over hun grote rivaal Caro, zoals David Collins uitlegt.

“We wisten totaal niet waar een andere boot lag. We kregen ook geen weerberichten,” vervolgt David. “We wisten niet waar Caro was totdat we binnen gsm-bereik kwamen bij Grenada. “Toen we erachter kwamen dat Caro achter ons was, waren we stomverbaasd. Mijn gok was dat ze 20 mijl voor lagen, vooral omdat we een schokkende laatste 24 uur achter de rug hadden. We maakten twee back downs en Robbie (Southwell) probeerde nog wier van ons roer af te halen. Ik was echt down, maar daarna opgetogen toen ik ontdekte dat we hadden gewonnen.”

“Het was echt nip en tuck met Caro en ik ben erg sentimenteel over deze race. Soms krijg je een geweldige boot als Tala en dan wil je haar gewoon recht doen. Tala is een geweldige boot, een genot om mee te zeilen, maar nu is het tijd om terug te gaan naar mijn vrouw en twee kinderen! We hebben veel werk te doen om ons voor te bereiden op de RORC Caribbean 600, maar ik weet zeker dat de jongens het zullen doen. De RORC heeft deze race geweldig georganiseerd, het is een geweldige ervaring geweest. Een groot dank je wel aan de Tala bemanning, ze zijn een solide stel jongens en we zullen genieten van onze paar dagen in Grenada.”

Bron: Rorc transatlantic.org

Bij zonsondergang op de tiende dag van de RORC Transatlantic Race heeft de aangepaste Volvo 70 L4 Trifork (DEN) de RORC Transatlantic Race beëindigd in een verstreken tijd van 9 dagen 10 uur 27 minuten en 58 seconden.

De L4 Trifork is de tweede monohull die de race voltooit en de eerste van drie 70-voet hi-tech oceaanracers. De IRC gecorrigeerde tijd van de L4 Trifork is niet genoeg om de 100 ft Maxi Comanche (CAY) te verslaan voor de algemene leiding.

De L4 Trifork was oorspronkelijk de Ericsson 4, het Juan K ontwerp dat de 2008-09 Volvo Ocean Race won. Velen beschouwen de Ericsson 4 als de beste Volvo 70 ooit gebouwd. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat de L4 Trifork een snelle cruiser zou worden, maar in samenwerking met schipper Jens Dolmer is de L4 Trifork omgebouwd tot een offshore racer met turbocompressor, een langere boegspriet en zijzeilen.

De navigator van de L4 Trifork is Aksel Magdahl. De Noor maakte deel uit van de twee-boot Ericsson campagne in de 2008-09 Volvo Ocean Race, net als het overgrote deel van de bemanning van de L4 Trifork.

Complexe weersystemen
“Het is een lange rit geweest en we hebben onderweg allerlei soorten weer gehad, vooral toen we naar het noorden gingen in koud weer en tot 38 knopen wind,” zei Joern Larsen. “Het is een opluchting om hier aan te komen en de race is een absoluut plezier geweest. In totaal hebben we met deze reis 4.000 mijl in minder dan 10 dagen afgelegd en de volgende keer doen we de RORC Caribbean 600. De boot maakt nu deel uit van de Trifork familie. We nemen Trifork medewerkers, klanten en partners mee voor een bijzondere ervaring. Het is de eerste keer dat ik naar Grenada kom en het verwarmt mijn hart om cadeaus te krijgen van de lokale bevolking, we vinden het geweldig.”

Aksel verklaart het complexe weer voor L4 Trifork in de RORC Transatlantic Race:

“Dit was geen typische trans-Atlantische race. Voor een snelle boot ga je meestal een beetje noordwaarts om een front te vinden en snelheid te maken. Voor deze race maakten we letterlijk een bocht van 90 graden naar het noorden; na twee dagen racen waren we bijna even ver van de finish. Het was agressief, maar voor ons was er geen echt alternatief naar het zuiden. We zeilden ten noorden van het laag en het volgde ons zoals voorspeld.

“Als bemanning hebben we bij het naderen van de finish nog even nagepraat over de tijd die we achter de rug hadden. Als we het plan hadden veranderd of de boot een beetje beter hadden gekend, waren we misschien twee uur sneller geweest. Alle lof voor Comanche, ze hebben een geweldige boot, een uitstekende navigator en een team dat de boot goed vaart,” besluit Magdahl.

Bron: rorctransatlantic.rorc.org

Op de tiende dag van de RORC Transatlantic Race racen nog steeds 21 teams op de Atlantische Oceaan voor de eindzege en de RORC Transatlantic Race Trophy.

Racend onder de IRC Rating Rule, heeft Comanche’s record de lat gelegd hoog gelegd voor de monohulls. Op de Atlantische Oceaan woedt een gevecht om de eer van de klasse maar ook privé duels. De race om de eindzege is nog lang niet voorbij.

In de MOCRA-klasse is de laatste multihull gefinisht. Antoine Rabaste’s Maxi Multihull Ultim Emotion 2 (FRA) passeerde op 16 januari net voor zonsondergang de finishlijn in Port Louis, Grenada. De 80ft trimaran racete Grenada binnen met een snelheid van meer dan 26 knopen!

IRC super zero
De Volvo 70 L4 Trifork (DEN), met Joern Larsen aan het roer, is 171 mijl van de finish verwijderd en wordt om ongeveer 23:00 UTC in Grenada verwacht. De L4 Trifork ligt naar schatting 15 uur achter op de tijd van de Comanche, gecorrigeerd onder IRC. Volvo 70 I Love Poland (POL), geschipperd door Grzegorz Baranowski, is momenteel derde in zijn klasse en zal de race naar verwachting op dinsdag 18 januari beëindigen.

L4 Trifork heeft een vermindering van de windsnelheid gemeld aan het RORC Media Team: “We verlieten het gebied met lichte wind in de hogedrukrug, wat ons een flink aantal mijlen in het klassement kostte. We kunnen er niet veel aan doen, we moeten het weer zeilen dat we krijgen. Zeer comfortabele zeilomstandigheden en temperatuur, maar we hopen natuurlijk weer op een beetje water over het dek.”

IRC nul
Een fotofinish ligt in het verschiet voor twee high-performance 50-voeters die op 750 mijl van de finish strijden om de eer in hun klasse. Terwijl de Botin IRC 52 Tala (GBR) van David Collins eerste staat in deze klasse, staat de Botin 52 Caro (CH) van Max Klink aan de leiding met slechts vijf mijl verschil. Beide teams zullen naar verwachting de race beëindigen rond het middaguur UTC op 20 januari. Dominique Tian’s Ker 46 Tonnerre de Glen (FRA) is net iets meer dan 1000 mijl van de finish verwijderd, en staat derde in zijn klasse.

Er is ook goed nieuws van de ontmaste Botin 56 Black Pearl, die binnenliep in El Hierro op de Canarische Eilanden nadat Stefan Jentzsch en zijn team 800 mijl hadden gevaren om zich in veiligheid te brengen. Meer nieuws wanneer ze aankomen in Marina Puerto Calero, Lanzarote.

IRC One
Ross Applebey’s Oyster 48 Scarlet Oyster (GBR) is de voorlopige leider na tijdcorrectie, met Richard Palmer’s JPK 10.10 Jangada (GBR), die double-handed racet met Jeremy Waitt, op de tweede plaats. Op de derde plaats staat de sluwe Jacques Pelletier aan het roer van zijn Milon 41 L’Ange de Milon (FRA). Andrew Hall’s Lombard 46 Pata Negra (GBR) leidt op het water en is momenteel vierde in zijn klasse. IRC One blijkt de meest competitieve klasse in de race te zijn, met alle vier bovengenoemde boten nog volop in de strijd om de overwinning. De leidende boten hebben nu een gebied met lichtere wind doorkruist en er wordt verwacht dat ze binnenkort de volle passaatwind zullen voelen, wat een mooie finish belooft in Grenada op 24 januari.

Ross Applebey nam contact op met het RORC Media Team om de sfeer aan boord van Scarlet Oyster te schetsen:

“Het heeft een week geduurd voordat we een beetje benedenwinds konden zeilen; ’s nachts zijn we nog niet uit de warme kleren, maar de dagen zijn heerlijk. We beginnen al te fantaseren over wat we bij aankomst zullen aantreffen: douches, fruit, vers water en misschien wat rum! Mijn haar lijkt op de vacht van een heideschaap, maar ik heb het aanbod van de haartrimmer aan boord afgeslagen. Wildlife tot nu toe: tropische vogels, vliegende vissen, bruinvissen, dolfijnen en vanochtend bij zonsopgang een jonge walvis die zich helemaal uitleeft en plezier heeft.

Richard Palmer meldde zich per e-mail vanuit Jangada:

“Zoals velen van jullie gezien zullen hebben, hebben we een hevige strijd geleverd met twee boten, met name Scarlet Oyster en L’Ange de Milon. Scarlet Oyster zeilt erg goed, het is echt moeilijk racen tegen een boot met zo’n lange waterlijnlengte en zo’n lage rating, maar in alle eerlijkheid naar Ross toe, ze zeilen met een serieuze intensiteit die wij moeten evenaren. Ze hebben een volledige bemanning en na een ontmoeting met een paar van hen voor de start merkten we dat ze erg gemotiveerd zijn om te winnen! Ze zullen moeilijk te evenaren zijn in de laatste fases van de race.

“Ten tweede maakt L’Ange de Milon deel uit van een Franse elite-zeilbroederschap en de boot is een prototype van de formidabele ‘Sunrise’, een JPK 11.80. Onze missie is om de intensiteit in ons zeilen te houden. Als we onze doelen echt halen, blijken we de drie-uurs race-update te evenaren en soms te winnen. Maar we hebben vlak voor het vallen van de avond ons grootzeil moesten laten zakken. Op het eerste gezicht leek het op een race-ending breuk. De pen van de zwanenhals was uit zichzelf omhoog getrokken, maar gelukkig had een grootzeilspoor voorkomen dat hij helemaal omhoog zou trekken en uit elkaar zou vallen. Het kostte ongeveer een uur om het te repareren met behulp van een strop op een lier om de pen vast te zetten. De moer is nu door Neptunus opgevorderd en we kunnen geen winkel vinden om hem te vervangen.”

Mocra
Na een tussenstop op de Azoren om een paar problemen op te lossen, is Ken Howery’s Gunboat 68, Tosca weer op weg naar Grenada.  Schipper van GDD Halvard Mabire en bemanning Miranda Merron rapporteerden:

“Wind vrij onstabiel, twee zeilwissels snel achter elkaar – goede training! Warm en soms zonnig, nogal wat squallmonsters in de buurt. Een voorrecht om in januari in warme klimaten te racen!”

Gunboat 68 Tosca (USA), mede-geschipperd door Ken Howery en Alex Thomson, is terug in de race, na een pit-stop op de Azoren.

“Ken, ikzelf en de bemanning hebben het druk gehad om Tosca klaar te stomen om eindelijk op weg te gaan naar Grenada,” bevestigde Alex Thomson. “De reparaties zijn nu uitgevoerd en we kijken er allemaal erg naar uit om weer op pad te gaan! Dank aan iedereen op de Azoren die ons de afgelopen vijf dagen heeft geholpen.”

Bron: rorctransatlantic.org

16 januari 2022: De 30,48 m (100ft) VPLP Design/Verdier Maxi Comanche, geschipperd door Mitch Booth, heeft de Monohull Line Honours gewonnen in de 2022 RORC Transatlantic Race en won daarmee de prachtige IMA Trophy.

Comanche heeft een nieuw race record gevestigd voor de 3.000 mijl lange race van Lanzarote naar Grenada af te leggen in 7 dagen 22 uur 1 minuut en 4 seconden. Comanche’s nieuwe Monohull Race Record heeft het vorige race record met meer dan twee dagen verbeterd. Nu moet de Comanche nog afwachten of één van de 21 overblijvende teams die onder IRC racen, hun gecorrigeerde tijd kunnen overtreffen om de RORC Transatlantic Race Trophy te winnen.

Fenomenale lijst van prestaties
Andrew McIrvine, Secretaris Generaal van de International Maxi Association (IMA), was er getuige van hoe de Comanche de finishlijn passeerde en reikte later de IMA Trophy uit in Camper & Nicholsons Port Louis Marina Grenada. Comanche’s recordresultaat in de RORC Transatlantic Race is de laatste bekroning op een fenomenale lijst van prestaties, waaronder het Monohull West-Oost Transatlantic record, race records en line honours voor de Rolex Fastnet Race, de RORC Caribbean 600, de Rolex Sydney Hobart, de Transpac en de Rolex Middle Sea Race.

“Comanche is een absoluut wapen in de open oceaan; de benchmark in non-foiling offshore monohulls. Het team is zo bevoorrecht om de kans te krijgen met deze boot te racen met de volledige steun en het vertrouwen van de eigenaars. Het is gewoon een sensatie om aan boord te zijn,” aldus Mitch Booth. “De Comanche bemanning is een mix van zeer ervaren offshore zeilers, grand prix inshore zeilers en een paar nieuwkomers. We zitten niet in vaste rollen; iedereen trimt en staat aan het roer. We gooien het door elkaar en hebben een geweldige tijd. Het was erg leuk om samen te zeilen. Atlantische records vestigen is iconisch en heel speciaal. Comanche heeft nu records voor zowel de oostelijke als de westelijke route.”

Dicht bij de loxodroom
Fans van de RORC Transatlantic Race die het traject van de Comanche hebben gevolgd, zullen al gemerkt hebben dat, behalve in het begin van de race, het traject van de Comanche dicht bij de loxodroom lag. Comanche heeft de koers voltooid door slechts 3.063 mijl te varen, dat lijkt erop te wijzen dat de strategie eenvoudig was. In feite zorgden de weersomstandigheden voor een complexe oplossing, zoals Comanche’s Australische navigator Will Oxley uitlegt. Will heeft 300.000 oceaanmijlen op zijn naam staan, waaronder drie edities van The Ocean Race. Zijn laatste overwinning was in december als navigator van Matt Allen’s Ichi Ban, overall winnaar onder IRC voor de 2021 Rolex Sydney Hobart.

“Dit was een atypische trans-Atlantische race, er waren een aantal lagedruksystemen en in plaats van de normale zuidelijke route, waar je in de zon naar het westen zou gijpen, hadden we grotere golven, tegenwind en echt heel moeilijke omstandigheden. Elk team dat deze race uitrijdt, vooral de kleinere boten, heeft het goed gedaan,” aldus Will Oxley.

Hij vervolgt: “Onze route werd beheerst door een Eastern Wave. Het klinkt als een ingewikkelde term, maar het zijn wolkenlijnen die zich dicht bij de kust van Afrika ontwikkelen en over de Atlantische Oceaan naar het westen trekken. Ten noorden van Comanche bevond zich een col, dat zijn twee hogedrukgebieden die in verschillende richtingen gaan en een windstil gebied vormen. Onze strategie was om ons een weg te banen tussen deze twee weersverschillen. We proberen altijd de boot op de markering te richten, de kortste koers varen is waarschijnlijk in je voordeel. Aan boord wordt elke drie uur informatie over het weer doorgegeven aan de bemanning, dit betekent dat ze op de hoogte zijn van wat we proberen te doen.”

Een aantal teams in de RORC Transatlantic Race koos ervoor om naar het noorden te varen om te profiteren van meer wind door een lagedruksysteem. Will Oxley legt uit waarom de Comanche niet voor die optie koos. “We keken naar de noordelijke optie en hoewel die de snelste bleek te zijn, leek het erg moeilijk om via deze route terug naar het zuiden te komen. Dagen in de toekomst kijken naar weermodellen gaat gepaard met onnauwkeurigheden. Er is dus een grote kans dat als je het tot het einde laat uitspelen, je tegen de wind in aan de finish komt. Hartelijk dank aan de RORC, Puerto Calero en Port Louis; het was een fantastische race en ik kijk er erg naar uit om wat van Grenada te zien”.

Goliath ontmoeting tegen Club Swan 125 Skorpios
Comanche’s volgende race zal de 2022 RORC Caribbean 600 zijn die start vanuit Antigua op maandag 21 februari. Met het vooruitzicht van een Goliath ontmoeting tegen Club Swan 125 Skorpios, verheugt Comanche zich op het vooruitzicht van een close race rond 11 Caribische eilanden.

“We weten dat Skorpios in sommige omstandigheden erg snel is, maar we denken dat de RORC Caribbean 600 bij ons past, omdat het winderig is en er veel bereik is. We kijken echt uit naar de volgende strijd,” zegt Mitch Booth, schipper van Comanche.

Comanche bemanning voor de RORC Transatlantic Race 2022: Guillermo Altadill Fischer, Mitch Booth, Diogo Cayolla, Pete Cumming, Dom Davies, Damien Durchon, Shannon Falcone, Pavlo Kalynchev, Alexei Kapustin, Pavel Karachov, Campbell Knox, Petr Lipa, Lago Lopez Marra, Paul Magee, Will Oxley, Corrado Rossignoli, Louis Sinclair, Justin Slattery, Eduard van Lierde, Rudi van Velzen, Konstantin Vasilev, Daryl Wislan.

De RORC Transatlantic Race gaat de vijfde dag in. De MOD70 PowerPlay (CAY) van Peter Cunningham ligt nog steeds aan de leiding bij de multihulls, maar ligt als eerste boot in een gebied met lichte wind dus halen de ‘jagers’ hun prooi in.

Jason Carroll’s MOD70 Argo (USA) en Giovanni Soldini’s Multi70 Maserati (ITA) hebben het op PowerPlay gemunt. De 100ft Maxi Comanche (CAY), geschipperd door Mitch Booth ligt meer dan 100 mijl voor op de IMA Trophy. De Volvo 70 L4 Trifork (DEN), bestuurd door Joern Larsen, is echter bezig de Comanche in te halen. De L4 Trifork vaart met meer druk en wind vanuit het noordwesten. 

Comanche’s navigator Will Oxley (2100 UTC 11 JAN):

“Nog 1680 mijl te gaan. Het is een zeer rommelig Atlantisch weerpatroon geweest en het ziet er naar uit dat dat tot de finish zal aanhouden. Tot nu toe gaat het goed. We zijn blij met onze meer zuidelijke benadering in vergelijking met L4 Trifork. Op dit moment varen ze erg snel, dicht bij het laag. Het ziet er echter vrij moeilijk uit om zich uit het noorden te verwijderen; een van de redenen waarom we deze optie hebben afgewezen. We kijken met belangstelling toe hoe het afloopt. Het lijkt erop dat het laag de vloot in de problemen brengt. We zeilen in 10-15 knopen noordelijke winden terwijl het laag de passaatwinden nog steeds verstoort. We denken dat we de puntjes op de i kunnen zetten tot de finish, maar we moeten wel oppassen dat we op de 13e geen heel lichte lucht krijgen. ETA nog steeds 16 januari.”

Bron: rorctransatlantic.rorc.org